านไปนับพันวันก็ยังเป็นโจรได้ แต่จะให้เราปั้องกันโจรทั้งพันวันนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก ข้าจึงต้องรีบลงมือหาความจริงให้ได้เสียก่อน”
“แต่คนที่จะเสียเปรียบก็คือเจ้า!”
เจียงซื่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “พี่รองเป็นคนเชิญพวกเรามาเอง อย่างน้อยตอนนี้นางคงไม่กล้าทำให้ข้าเสียหายหรอกกระมัง”
“เช่นนั้นเจ้าวางแผนจะทำอะไร คืนนี้ไอ้เดรัจฉานตัวนั้นยังกล้าโผล่เข้ามาในห้อง คืนพรุ่งนี้คงกล้าทำมากกว่านี้ ถึงเวลานั้นต่อให้มันทำอะไร เจ้าคงได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน หรือเจ้าคิดจะกรีดร้องออกมา?” เจียงเชี่ยวบีบมือเจียงซื่อ “น้องสี่พรุ่งนี้พวกเราจะไปจากที่นี่ ตกลงไหม”
เจียงซื่อพลันส่ายหัว “ไม่ได้”
เจียงเชี่ยนและสามีไม่ได้ใส่ใจเจียงเชี่ยวอยู่แล้วหากวันรุ่งขึ้นเจียงเชี่ยวเอะอะร้องจะกลับจวนให้ได้ พวกเขาก็คงสงสัยว่าเจียงเชี่ยวต้องบังเอิญรู้อะไรมาแน่ๆ เนื่องจากคืนนี้ที่ฉังซิงโหวมาปรากฏตัว พวกนางอยู่ด้วยกัน
หากเป็นเช่นนั้น เจียงเชี่ยวก็เสี่ยงถูกฆ่าปิดปากน่ะสิ
นางเอาตัวรอดได้ แต่สำหรับเจียงเชี่ยวที่แม้จะเป็นคนละเอียดรอบคอบ แต่ก็เป็นเพียงหญิงสาวแสนบอบบางเท่านั้น การที่นางตัดสินใจก้าวเข้ามาในจวนฉังซิงโหวนั้นเพราะคิดว่าจะสามารถแก้ไขความยุ่งยากทั้งหมดได้ โดยไม่รู้เลยว่ายังมีเรื่องเลวร้ายรออยู่อีกมาก
“แล้วเจ้าคิดจะทำอะไร” เจียงเชี่ยวร้อนใจ
“พี่สาม ให้เวลาข้าหน่อยนะ ข้าต้องกำจัดเขาให้ได้”
“เจ้าอย่าคิดจะทำอะไรโง่ๆ นะ!”
เจียงซื่อเผยยิ้มอย่า
