้งให้ข้าอยู่ต่อ”“นางจะห้ามให้คนไม่ไปได้จริงหรือ” เจียงเชี่ยวพูดจบก็ชะงักไปราวกับคิดบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเจียงเชี่ยวแปลเปลี่ยนฉับพลัน ริมฝีปากเริ่มสั่นระรัว “น้อง…น้องสี่ พี่รองนาง…”
จะเป็นอย่างที่นางคิดหรือเปล่านะ หากเป็นจริงก็น่ากลัวและต่ำช้าสิ้นดี
เจียงเชี่ยวไม่กล้าคิดต่อ เอามือของตัวเองมากุมไว้บนหัวใจที่สั่นอย่างบ้าคลั่ง
เจียงซื่อยังคงสงบนิ่งราวกับสายน้ำ “พี่รองส่งเทียบเชิญมาให้ข้าด้วยความบริสุทธิ์ใจ”
เจียงเชี่ยวผงะอีกครั้ง มองเจียงซื่ออย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “น้องสี่ เจ้ารู้มาตั้งนานแล้วงั้นหรือ”
เมื่อเห็นเจียงซื่อพยักหน้าช้าๆ เจียงเชี่ยวจึงยกมือขึ้นปรามพลางเอ่ยอย่างท้อใจว่า “นี่เจ้าโง่หรือเปล่า รู้ทั้งรู้ยังจะมาที่นี่อีก นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ”
เจียงซื่อก้มหน้าไร้เสียงตอบ
นางไม่มีอะไรจะแก้ตัว
ในสายตาคนอื่นคงเป็นการหาเรื่องใส่ตัว แต่สำหรับนางแล้ว การเข้าถ้ำเสือคราวนี้นางจะพลาดไม่ได้
สิ่งที่ฉังซิงโหวซื่อจื่อเป็นกังวลในตอนนี้คือนางยังไม่ได้ออกเรือน เขาถึงได้ทนรอต่อไป แต่ถ้าหลังจากนี้ล่ะ จะไปฝากความหวังว่าอีกฝั่ายจะใจดีและยอมปล่อยนางไปงั้นหรือ
แทนที่จะคอยรอความช่วยเหลือ สู้นางเลือกลงมือถลอกหนังสัตว์ร้ายตัวนั้นก่อนยังดีเสียกว่า
“ไม่เข้าใจเลยว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่” เจียงเชี่ยวจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากของเจียงซื่อพลางเอ่ยอย่างงุ่นง่าน“พี่สามไม่ต้องกังวล เพราะข้ารู้ดีว่าพวกโจรจะผ่
