หลังจากความวิตกกังวลทั่วร่างสลายไป เจียงซื่อก็เริ่มผ่อนคลายอีกครั้ง
แม้จะมีม่านลายดอกโบตั๋นคั่นอยู่ อีกทั้งยังมีระยะห่างประมาณหนึ่ง แต่กลิ่นที่คุ้นเคยบอกว่าคนที่อยู่ด้านหลังม่านนั้นคือเจียงเชี่ยว
ไม่นานม่านประตูก็ถูกเลิกขึ้น และเจียงเชี่ยวกอดผ้าห่มผืนบางเดินเข้ามา ด้านหลังมีสาวรับใช้สองคนเดินตามมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“น้องสี่ ข้านอนไม่หลับจริงๆ ให้ข้านอนกับเจ้าเถอะนะ” เจียงเชี่ยวรีบสาวเท้ามาตรงหน้าเจียงซื่อพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
เจียงซื่อขมวดคิ้วมุ่น
“น้องสี่ เจ้าทนเห็นข้านอนไม่หลับทั้งคืนได้อย่างงั้นเหรอ”
เจียงซื่อยังคงลังเล เจียงเชี่ยวรีบถอดรองเท้าถือวิสาสะขึ้นมานั่งบนเตียง ดูรูปการณ์แล้วคงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่กลับห้องตัวเอง
เจียงซื่อถอนหายใจ “แค่คืนเดียวนะ พรุ่งนี้พี่สามต้องกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง”
“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เจียงเชี่ยวยิ้มร่าก่อนจะชำเลืองไปที่สาวรับใช้ทั้งสอง “เอาเถอะ พวกเจ้าออกไปพักข้างนอกได้แล้ว”
เนื่องจากมาพักที่นี่เพียงช่วงสั้นๆ เจียงเชี่ยนจึงระบุในเทียบเชิญให้น้องๆ มาแต่ตัว ส่วนสิ่งจำเป็นอื่นๆ นางจะจัดเตรียมไว้ให้ ทั้งสี่จึงไม่ได้พาสาวรับใช้ประจำตัวมาด้วย ฉะนั้นสาวรับใช้ทั้งสองคนนั้นจึงเป็นคนที่เจียงเชี่ยนเลือกมา
และทั้งเจียงเชี่ยวและเจียงซื่อต่างก็ไม่คุ้นชินกับการให้สาวรับใช้แปลกหน้ามานอนเฝั้าในห้องทั้งคู่
สาวรับใช้มองหน้ากันแต่ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไ
