รู้ว่าตัวเองไม่สามารถกรีดร้องออกไปเพื่อยืนยันความผิดของชายหนุ่มได้ เพราะมิฉะนั้นชื่อเสียงของนางและเจียงเชี่ยวคงเสียหายปั่นปีไปด้วย
ส่วนภพชาติที่แล้วนั้น…
เจียงซื่อยิ้ม
ชาติที่แล้วนางถูกล่อลวง เหตุเพราะเห็นนางเป็นเพียงหญิงหม้ายจึงแน่ใจว่านางจะไม่กล้าปริปาก
ฉังซิงโหวซื่อจื่อที่ทั้งหวงแหนหน้าตาแต่ก็อยากสนองความต้องการของตัวเองในคราวเดียววางแผนการต่ำช้ามาอย่างแยบยล
เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นและหยุดลง มุมหนึ่งของผ้าม่านถูกเลิกขึ้นอย่างเบามือ
แม้ว่าเจียงซื่อจะหลับตาสนิท แต่มือของนางที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มแพรไหมก็ลูบกำไลทองที่ข้อมืออย่างแผ่วเบา
จากการคาดคะเนอย่างเป็นเหตุเป็นผล แม้จะเชื่อว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อที่มาเยือนในคืนนี้จะยังไม่กล้าลงมือ แต่นางก็ต้องการปั้องกันตัวไว้ก่อนในกรณีที่อีกฝั่ายเกิดสติหลุดการได้ชีวิตกลับคืนมาอีกครั้งทำให้นางเข้าใจความจริงข้อหนึ่งคือ พึ่งภูเขา เขานั้นอาจถล่มพึ่งสายน้ำ น้ำนั้นอาจไหลผ่าน มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งแข็งแกร่งให้กับตัวเองได้
เมื่อห้องขนาดเล็กมีชายหนุ่มอีกคนเพิ่มเข้ามาหนำซ้ำยังเป็นชายหนุ่มที่เจียงซื่อรังเกียจเข้าไส้เลยทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าอากาศในห้องหยุดนิ่งสนิท ความอึดอัดคับแน่นชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียน
เจียงซื่อเฝั้ารอท่าทีของอีกฝั่ายอย่างไร้สุ้มเสียง
เขาไม่ได้ทำอะไร ฉังซิงโหวซื่อจื่อยืนอยู่เฉยๆ มีเพียงแค่เสียงลมหายใจที่ถี่ขึ้นเท่านั้นสำหรั
