บเจียงซื่อ เสียงหายใจฟืดฟาดไม่ต่างอะไรกับเสียงฟั้าผ่า ทั้งที่ในความเป็นจริงเสียงนั้นเบาเกินกว่าจะปลุกคนให้ตื่นได้
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเจียงเชี่ยวทำให้เจียงซื่อรู้สึกคลายกังวลลง
นางนึกไม่ออกเลยว่าเจียงเชี่ยวที่ตื่นขึ้นมาพบว่ามีชายหนุ่มยืนอยู่ข้างเตียงจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไร
หากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริง นางคงจะต้องจัดการฉังซิงโหวซื่อจื่อให้รู้ดำรู้แดงเสียก่อนจึงจะเบาใจได้
แต่นางหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้น
การที่จะฆ่าใครสักคนช่างง่ายดาย แต่นั่นอาจทำให้พวกนางที่อยู่ในจวนฉังซิงโหวต้องเข้าไปเอี่ยวด้วย สิ่งที่นางต้องการคือการทำให้ฉังซิงโหวซื่อจื่อย่อยยับ และแม้ว่าต้องตายก็เป็นเพราะคนทั้งโลกไม่เหลียวแล
ฉังซิงโหวซื่อจื่อยืนอยู่ตรงนั้นนานพอจนสายตาเริ่มคุ้นชินกับความมืด แววตาโลภโมโทสันจับจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังหลับใหล
เขาเฝั้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน นานถึงขนาดว่าคนหรือเรื่องที่เคยทำให้เขาตื่นเต้นได้ยังไม่สามารถกระตุ้นให้เขาเกิดความรู้สึกได้มากเช่นนี้เฉาซิงอวี้กลืนน้ำลาย กำหมัดแน่นเพื่อข่มกลั้นความปรารถนาที่จะเอื้อมมือออกไปสัมผัส
เขากวาดสายตากลับมามองที่ร่างของเจียงเชี่ยว
หากไม่มียัยคนนี้นอนขวางอยู่ คืนนี้เขาคงได้สัมผัสใบหน้านั้นแล้ว
จริงสิ พวกนางหลับสนิทขนาดนี้ จับสักหน่อยก็คงไม่รู้สึกอะไร
ความคิดแวบเข้ามาในหัว เฉาซิงอวี้ตาลุกวาวขึ้นมาทันใด แม้ว่าเจียงซื่อจะหลับตาอยู่ แต่ก็รับรู้ได้ถึงรังสีแ
