ฉังซิงโหวซื่อจื่อเฉาซิงอวี้ยืนห่างออกไปไม่ไกลใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากพร้อมกับแววตาที่ยากเกินหยั่งถึง
ท่ามกลางดอกโบตั๋นที่เบ่งบาน กลิ่นของมันตลบอบอวลไปทั่ว เจียงซื่อที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นกลับรู้สึกถึงความเย็บวาบที่ขั้วหัวใจ
เจียงเชี่ยวก้าวเท้าไปขวางข้างหน้าเจียงซื่อตามสัญชาตญาณ “ที่แท้ก็ท่านพี่เขยนี่เอง ข้ากับน้องสี่กำลังชมดอกไม้กันอยู่พอดีเจ้าค่ะ”
เฉาซิงอวี้เผยรอยยิ้มจางๆ แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายสีทอง ท่าทางสุภาพอ่อนโยนผิดแปลกไปจากปกติ“ดอกโบตั๋นแปลงนี้ออกดอกสวยสดงดงามกว่าแปลงข้างๆ เสียอีก น้องทั้งสองเชิญชมตามสบาย”
ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น
ภายใต้แขนเสื้อนั้น ปินทองแดงที่เย็นเฉียบและแข็งกระด้างกดอยู่บนผิวอ่อนนุ่มของหญิงสาว
เจียงซื่อกำปินทองแดงในมือแน่น สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่เฉาซิงอวี้ที่กำลังเข้ามาใกล้เฉาซิงอวี้รูปร่างผอมเพรียว หากถอดเสื้อคลุมยาวสีครามนั้นออกก็จะเห็นร่างบอบบางชวนเวทนา
ใครจะคาดคิดว่าคนเช่นนี้จะทำเรื่องแหกกฎสวรรค์ได้ลงคอ
สัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์
ในความคิดของเจียงซื่อมีวลีนี้แวบเข้ามา ความกลัวที่เอ่อล้นจากเหตุการณ์ตั้งแต่ภพก่อนหายวับไป ในยามนี้เหลือเพียงแต่ความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
นางต้องถลกหนังสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ออกให้จงได้มันจะได้ไม่สามารถทำร้ายสตรีบริสุทธิ์นางอื่นได้อีก!
เฉาซิงอวี้ขยับเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้หยุดยืนที่ห
