าทำให้ข้าลำบากงั้นรึ”
สิ่งที่นางจะทำนั้นเสี่ยงเกินไป การที่ยอมให้เจียงเชี่ยวรับรู้ความผิดปกติก็เพื่อหลังจากที่ความจริงเปิดเผยจะได้มีคนคอยช่วยพูด แต่นางไม่ต้องการลากเจียงเชี่ยวเข้ามาเสี่ยงอันตรายด้วย
เจียงเชี่ยวแสดงท่าทีรำคาญกับคำตอบของเจียงซื่อ นางจึงยื่นมือมาดีดหน้าผากของเจียงซื่อพลางเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “นี่เจ้าโง่หรือไง”
เจียงเชี่ยวประทับตราบนผิวหนังบอบบางของหญิงสาว ทำให้มีรอยแดงปรากฏขึ้นกลางหน้าผากแทบจะทันที
เจียงเชี่ยวอ้าปากค้าง ใช้เท้าขยี้ใบหญ้าอย่างรู้สึกผิด
ไม่รู้มาก่อนว่าเจียงซื่อจะบอบบางเป็นตุ๊กตาเคลือบแก้วเช่นนี้ ดีดนิดเดียวก็เป็นรอยแดงเสียแล้ว ราวกับว่านางเป็นคนกลั่นแกล้งอย่างไรอย่างนั้น
“เอ๊ะ…” เจียงเชี่ยวก้มลงไปหยิบบางอย่างจากพื้น “นี่อะไรน่ะ”
ในมือของเจียงเชี่ยวมีปินอยู่อันหนึ่ง แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนปินนั้นจนเห็นผิววัสดุดั้งเดิมของมัน
สายตาของเจียงซื่อพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบเคร่งขรึม
นั่นคือปินทองแดง!
ปินทองแดงสามารถพบเห็นได้ทั่วไป
เนื่องจากเป็นที่นิยมของสตรีที่รักสวยรักงาม แต่ทว่าไม่ใช่ว่าทุกบ้านจะสามารถสั่งทำปินทองหรือปินเงินได้ ฉะนั้นปินทองแดง ปินไม้ หรือแม้แต่ปินจากไม้ไผ่จึงเป็นตัวเลือกรองลงมา
แต่ที่นี่ที่ไหนกัน
ที่นี่คือจวนฉังซิงโหว นับประสาอะไรกับบรรดาเจ้านาย เพราะแม้แต่สาวรับใช้ในจวนยังปักผมด้วยปินทองที่เจ้านายให้เป็นรางวัล หรือถ้าดีกว่านั้นก็ประดับ
