ู่นาน “ก็ใช่น่ะสิ ข้าเองก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน พี่สามรู้หรือไม่ว่า พี่รองเอ่ยชวนข้ามาที่จวนนี้ตั้งแต่ครั้งที่นางกลับไปเยี่ยมก่อนที่ท่านย่าจะตาเจ็บเสียอีก”
เจียงเชี่ยวฉงนหนัก ความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มมากเป็นเท่าตัว
พวกนางได้รับเทียบเชิญพร้อมกัน ไฉนเจียงซื่อถึงถูกเชิญมาก่อนหน้านั้นแล้ว
นี่คงจะหมายความว่า คนที่พี่รองตั้งใจเชิญมาคือเจียงซื่ออย่างงั้นหรือ
ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในใจของเจียงเชี่ยว นางเหลือบมองเจียงซื่อด้วยสายตาเคลือบแคลงเจียงซื่อยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ฉะนั้นข้าจึงลองพิสูจน์ดูว่าพี่รองจริงใจต่อข้ามากน้อยเพียงใด ไม่นึกว่า…”
“ไม่นึกว่าพี่รองจะมีความจริงใจเต็มเปียมเช่นนี้”เจียงเชี่ยวต่อประโยค
“ก็ใช่น่ะสิ จริงใจอย่างเต็มเปียม” เจียงซื่อแสยะยิ้มมุมปาก
ในเมื่อนางต้องการเปิดโปงอุบายเลวทรามของคู่สามีภรรยาคู่นี้อยู่แล้ว เรื่องนี้จึงไม่จำเป็นต้องปิดบังเจียงเชี่ยว
“แล้วมันเพราะอะไรกันล่ะ” เจียงเชี่ยวใช้เท้าเขี่ยดอกไม้ใบหญ้าที่ล่วงหล่นบนพื้น นางใช้ความคิด“ข้ารู้สึกว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ น้องสี่ ยามอยู่ที่จวนโหวนี้ เจ้ากับข้าพยายามอยู่ใกล้กันไว้แล้วกันหลังจากนี้สองวันพวกเราก็รีบกลับจวนกันเถอะ”
แม้ว่าเจียงซื่อจะรู้ว่าเจียงเชี่ยวเป็นพวกปากร้ายแต่ใจดี แต่ก็ไม่นึกฝันมาก่อนว่านางจะมานั่งวางแผนให้ แต่ถึงจะรู้สึกซาบซึ้งก็มิวายบอกปัดว่า “ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอก ข้ามาในฐานะแขกของจวนโหว พี่รองจะกล้
