เจียงซื่อหยุดเท้าพลางหันไปมองเจียงเพ่ยด้วยท่าทีสงบนิ่ง
เจียงเพ่ยที่เหมือนถูกตบหน้าเป็นร้อยๆ ครั้งผงะไปชั่วขณะ
“พี่รอง…” เจียงเพ่ยเอ่ยพึมพำ ในหัวสมองของนางโล่งเป็นสีขาวโพลน
เพราะอายุยังน้อยนางถึงไม่ชินงั้นหรือ ทั้งที่เมื่อก่อนก็เคยโดนมาแล้วแท้ๆ
“เอาเถอะ น้องหกข้าจะให้คนพาเจ้ากลับไปก่อนแล้วกัน คราวหน้าข้าค่อยเชิญเจ้ามาเที่ยวใหม่”เจียงเชี่ยนเอ่ยปากส่งเดชโดยไม่ได้ใส่ใจว่าเจียงเพ่ยจะรู้สึกอย่างไร
คนหนึ่งเป็นลูกสาวจากภริยาเอกซึ่งตบแต่งออกไปมีสถานะเป็นถึงซื่อจื่อฮูหยิน ส่วนอีกคนเป็นเพียงลูกสาวของอนุภรรยาที่ต้องคอยเอาใจท่านแม่ใหญ่เพื่อจะได้ให้ช่วยหาคู่ครองดีๆ ให้ฉะนั้นน้องสาวที่เกิดจากอนุอย่างเจียงเพ่ยเป็นจึงไม่เคยอยู่ในสายตาของเจียงเชี่ยนเลย
ในบรรดาพี่สาวน้องสาวจวนปัวมีเพียงเจียงซื่อคนเดียวที่นางเก็บมาใส่ใจ
เกิดมารูปงามปานนั้น แม้จะรู้ว่าหนทางข้างหน้ามีอยู่อย่างจำกัด แต่ก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้
เจียงเพ่ยมองเจียงซื่อด้วยใบหน้าซีดเผือด
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหตุการณ์จึงกลายเป็นเช่นนี้
จริงอยู่ที่นางเป็นเพียงลูกที่เกิดจากอนุภรรยา แต่อย่างไรเสีย นางก็เป็นลูกสาวของลูกชายคนที่สองของตระกูลเจียงเหมือนเจียงเชี่ยน อีกทั้งการมาครั้งนี้เจียงเชี่ยนก็เป็นคนออกตัวเชิญนางมาเอง จู่ๆ จะส่งนางกลับไป ทำเช่นนี้ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิดเจียงเพ่ยหันขวับไปมองเจียงซื่อ
อากัปกิริยาของเจียงซื่อยังคงสงบนิ่งดังเดิม
เจียง
