เพ่ยใจสลายในชั่วพริบตา
นางรู้สึกลึกๆ ว่ากำลังถูกหลอกให้ติดกับ ซึ่งหลุมกับดักนี้นางก็เป็นคนกระโจนเข้าไปเองเสียด้วยคราวนี้ต่อให้อยากร้องไห้แค่ไหนก็ร้องไม่ออก
สายตาจับจ้องไปที่เจียงเชี่ยนที่กำลังตะโกนเรียกให้คนข้างนอกเข้ามา เจียงเพ่ยพยายามรวบรวมสติของตัวเอง
นางไม่คิดจะอ้อนวอนเจียงเชี่ยน แต่หันไปดึงแขนเสื้อของเจียงซื่อพลางเอ่ยขอร้องอย่างน่าเวทนาว่า “พี่สี่ ข้าผิดไปแล้ว”
การรู้จักพลิกแพลงเช่นนี้ ถ้ามองในมุมลูกอนุภรรยาที่เติบโตมาภายใต้การควบคุมของแม่ใหญ่อย่างเซียวซื่อก็นับว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ เจียงเพ่ยจึงใช้มือข้างหนึ่งตบเข้าที่แก้มของตัวเอง “ข้ากินขี้เข้าไปจำนวนมาก ปากถึงได้เหม็นเน่าเช่นนี้ข้าไม่ควรยั่วโมโหพี่สี่ พี่สี่ยกโทษให้ข้าเถอะ”
คราวก่อนที่ท่านย่าไล่นางออกจากเรือนฉือซินนางก็ขายหน้าไปแล้วครั้งหนึ่ง หากครั้งนี้ถูกพี่รองส่งตัวกลับไป เกรงว่านางคงไม่มีทางได้ออกจากจวนอีกเป็นแน่
แม้เสียงตบแก้มจะดังไปทั่ว แต่เจียงซื่อก็เฝั้ามองฉากตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างไร้สุ้มเสียงตอบสนอง
สมน้ำหน้า ลูกอนุที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดีถึงสองครั้ง แต่ครั้งแรกก็ต้องเป็นม่าย ส่วนครั้งที่สองก็ถูกหลอกจนตาย
คนเรานี่มันต่างกันจริงๆ
“น้องสี่ ดูสิ…” เจียงเชี่ยนแรกให้เจียงซื่อหันมาสนใจเจียงเพ่ย
นางเชิญเจียงเพ่ยมาเองกับมือ การถูกเจียงซื่อบังคับให้ส่งนางกลับไปกับการถู
