“หากข้าเป็นผู้ชนะ ปรารถนาสิ่งใดก็บอกได้?”เจียงเพ่ยตาลุกวาวจนลืมเรื่องแพ้ไปเสียสนิท
พี่รองเป็นคนใส่ใจทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จะไล่น้องที่เชิญมากับมือกลับไปได้อย่างไร
จากการใคร่ครวญของเจียงเพ่ยแล้ว เรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ฉะนั้นจึงไม่ต้องสนใจว่าแพ้แล้วจะเป็นอย่างไร
“บอกมาได้เลย”
“ข้าอยากได้เครื่องประดับศีรษะทองคำฝังเม็ดทับทิมของพี่สี่!”
เจียงซื่อเห็นอาการของเจียงเพ่ยก็หลุดหัวเราะออกมาทันที
ที่แท้ก็แค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น ในหัวไม่มีอะไรนอกจากเรื่องกินดื่มและเรื่องความสวยความงามอีกแล้ว
“นึกเสียดาย? พี่เพิ่งจะบอกว่าให้ข้าบอกได้เลยมิใช่หรือ…”
“ตกลง” เจียงซื่อพยักหน้าอย่างสบายใจเจียงเพ่ยเนื้อเต้นขึ้นมาทันที “อย่ากลับลำทีหลังแล้วกัน”
“ข้าไม่มีทางกลับลำ เจ้าล่ะ” เจียงซื่อถามพลางยิ้มกริ่ม
ถึงแม้จะเป็นน้องเล็ก อย่างไรเสียก็ควรจะถูกลงโทษโทษฐานที่พูดจาพล่อยๆ เสียบ้าง
ขนาดพี่ชายของนางอายุยังไม่ถึงสิบเจ็ดปีด้วยซ้ำอารองและอาสะใภ้รองเคยใจอ่อนให้ที่ไหนกัน
ยิ่งไปกว่านั้นคือพี่รองก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แต่กับเจียงเพ่ยเพราะนางปากเปราะเองแท้ๆ“ข้าเองก็ไม่มีทางกลับลำแน่นอน” เจียงเพ่ยตอบอย่างไม่ลังเล
ทำไมต้องกลับลำด้วย นั่นคือเครื่องประดับศีรษะทองคำฝังเม็ดทับทิมเชียวนะ!
นางประจบสอพลอท่านแม่ใหญ่มาตั้งหลายปียังไม่เคยได้เครื่องประดับศีรษะงดงามเช่นนี้มาก่อน
เจียงเพ่ยยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้นราวกับว่าได้
