ันที นางถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า“น้องสี่อยากพูดอะไรหรือ”เจียงซื่อเหลือบมองเจียงเพ่ยแวบหนึ่งก่อนเอ่ยโพล่งออกไปว่า “มาอยู่ที่จวนโหวคราวนี้ ข้าไม่ต้องการเสวนากับน้องหก พี่รองให้นางกลับไปเถิด”
คราวนี้เจียงเชี่ยนแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างชัดเจน รีบหันไปถามเจียงเพ่ยว่า “น้องสี่กับน้องหกมีเรื่องกระทบกระทั่งอะไรกันหรือ”
เจียงซื่อนี่ร้ายกาจเสียจริง คราวก่อนก็เล่นงานนาง มาคราวนี้ก็มีเรื่องกับน้องหก ต้องการทำให้พี่น้องแตกคอกันหรือถึงจะพอใจ
เจียงเพ่ยถึงกับตะลึงอ้าปากค้างนางเผลอคิดไปว่าเจียงซื่อคงจะใช้วาทศิลปพูดให้พี่รองไล่นางกลับไป นึกไม่ถึงว่านางจะพูดออกมาโต้งๆ เช่นนี้!
แม่เจ้า เจียงซื่อเสียสติไปแล้วหรือไง หรือว่าพี่รองต่างหากที่จะเสียสติ
เจียงเชี่ยนลูบหน้าผากตัวเอง
เมื่อก่อนเคยคิดว่าน้องสี่เป็นพวกทะนงตน ไม่คิดมาก่อนว่านางจะเขลาได้ถึงเพียงนี้
“น้องสี่ หากมีเรื่องกระทบกระทั่งใดๆ ก็บอกพี่มาเถิด อย่างไรเสียก็พี่น้องบ้านเดียวกัน…”เจียงซื่อวางแก้วชาลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นพลางประกาศกร้าวว่า “ถ้าน้องหกไม่ไป ข้าไปเอง”
เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อเดินออกไปอย่างไม่ลังเล เจียงเชี่ยนก็เริ่มอยู่ไม่สุขจึงรีบเอ่ยว่า “น้องสี่ช้าก่อนข้าจะให้คนพาน้องหกกลับไปเอง”
