ยากาศภายในห้องถูกตบแต่งอย่างสวยงามและมีรสนิยม เห็นได้ชัดว่านายหญิงของเรือนนี้พิถีพิถันจัดแต่งห้องนี้อย่างดี
“พวกเจ้านั่งรถม้าโคลงเคลงมาตลอดทาง ดื่มชาก่อนเถิด อย่ามองว่าเรือนของพี่เป็นอื่นไกล คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเองแล้วกัน”
ความเป็นกันเองของเจียงเชี่ยนทำให้เจียงเพ่ยรู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น นางหันไปมองเจียงเชี่ยนด้วยดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย “พี่รองซูบลงไปมากเลยเจ้าค่ะ”
เจียงเชี่ยนลดสายตาลงต่ำพร้อมกับใบหน้าอมทุกข์ เอ่ยตอบแผ่วเบาว่า “เพราะข้ากลุ้มใจเรื่องสุขภาพของท่านย่า บวกกับช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น ข้าจึงไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่”
เจียงซื่อแอบส่ายหัว
เจียงเพ่ยยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจสีหน้าของเจียงเชี่ยน ต่อให้เจียงเชี่ยนมีเรื่องหนักใจเพียงใด นางก็ไม่ต้องการให้น้องสาวที่เกิดจากอนุภรรยาของบิดารับรู้เรื่องนี้
เจียงเพ่ยที่ถูกบอกปัดไปแบบนั้นก็สงบปากสงบลงคำทันทีในบรรดาหญิงสาวทั้งหมด เจียงเพ่ยชอบพูดจาเรื่อยเปือยมากที่สุด ส่วนเจียงลี่เป็นคนสงบเสงี่ยม แต่ระหว่างเจียงซื่อและเจียงเชี่ยนเหมือนมีเรื่องบางอย่าง ครั้นเมื่อเจียงเพ่ยหยุดพูดบรรยากาศในห้องก็เริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
เจียงเชี่ยนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาวางท่า นางต้องพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้น เจียงซื่อเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่รองสั่งให้สาวรับใช้ออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องจะพูด”
เจียงเชี่ยนรู้สึกแปลกใจ แต่ก็รีบสั่งให้บรรดาสาวรับใช้ออกไปท
