สายตามองลองมาด้านล่างจะเห็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง
ภายในสวนรายล้อมไปด้วยพันธุ์ไม้สีเขียวชอุ่มส่วนที่โดดเด่นสะดุดตาคือบริเวณด้านฝังตะวันออกของมุมกำแพงเนื่องจากมีต้นโบตั๋นออกดอกบานสดสวย
บรรดาสี่พี่น้องเผลอมองไปยังพุ่มดอกโบตั๋นเหล่านั้น
ฤดูกาลนี้เป็นช่วงที่ดอกโบตั๋นจะบานเป็นช่วงสุดท้ายแล้ว แต่ดอกโบตั๋นที่พบได้ตามทั่วไปกลับไม่ดูสวยสดงดงามเช่นนี้ ฉะนั้นความงดงามของดอกโบตั๋นที่นี่จึงนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก
เห็นได้ชัดว่าชิงอีภาคภูมิใจกับสวนดอกโบตั๋นเป็นอย่างมาก นางเดินนำเจียงซื่อและคนอื่นๆ พลางกล่าวแนะนำอย่างยิ้มแย้มว่า “คุณหนูทั้งหลายมาได้จังหวะพอดีเลยเจ้าค่ะ หากมาช้ากว่านี้หน่อยดอกโบตั๋นพวกนี้ก็คงจะหุบหมดแล้วเจ้าค่ะ”
ผ่านไปไม่นานชิงอีก็พาทั้งสี่คนเดินมาถึงเรือนของเจียงเชี่ยน
เมื่อเจียงเชี่ยนที่ยืนรออยู่ด้านนอกเรือนเห็นเจียงซื่อและคนอื่นๆ ก็ปรี่เข้ามาทักทายทันที “น้องๆมาถึงกันแล้วหรือ”
สายตาของนางจับจ้องไปที่เจียงซื่ออยู่หลายครั้งหลายครา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างมีความสุขราวกับได้ปลดเปลื้องความกังวลใจออกไปจนหมดสิ้น
“ให้พี่รองรอนานเสียแล้ว” เจียงเพ่ยเกาะแขนเจียงเชี่ยนด้วยท่าทีสนิทสนม
เจียงเชี่ยนเผลอขมวดคิ้วและรีบแกะมือนั้นออกทันที จากนั้นก็เดินนำน้องๆ เข้าไปในเรือนเจียงเชี่ยนอาศัยอยู่ในเรือนซื่อจื่อ นอกจากห้องของทั้งคู่แล้วก็นับว่าที่นี่เป็นห้องที่กว้างขวางและโปร่งโล่งสบายที่สุด บรร
