ึ่งอยู่ในตระกูลระดับเดียวกันยอมแต่งงานกับนางและรับมาเป็นภรรยา
ซูซื่อเฝั้ารออยู่ในเรือนหอนานกว่าสองปีจนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งได้บังเอิญพบกับเจียงอันเฉิงขณะที่ออกมาเที่ยวนอกจวน เจียงอันเฉิงเห็นหน้าของนางครั้งแรกก็ถึงกับตะลึงงัน ยืนกรานว่าจะไปสู่ขอจากจวนอี๋หนิงโหวให้ได้โดยไม่สนใจว่าเฝิงเหล่าฮูหยินจะโกรธเคืองเพียงใด
ในขณะนั้นฮูหยินแห่งจวนอี๋หนิงโหวที่ถอดใจเรื่องการออกเรือนของซูซื่อไปเรียบร้อยแล้ว ครั้นเห็นแม่สื่อที่จวนตงผิงปัวส่งมาก็รีบให้คนไปสืบข้อมูลของฝั่ายชายทันที ผลสรุปว่าทั้งคุณสมบัติและหน้าตาของเจียงอันเฉิงถือว่าผ่านเกณฑ์ จะติดก็ตรงที่มีตำแหน่งเป็นเพียงทายาทรุ่นที่สามของจวนตงผิงปัวเท่านั้น แต่เพราะชื่อเสียงของลูกสาวด่างพร้อยไปแล้ว ในจวนโหวจึงไม่เหลือที่ว่างสำหรับนางอีกต่อไป
ฮูหยินแห่งจวนอี๋หนิงโหวกลัวว่าลูกสาวจะถูกผู้คนดูแคลนจึงจัดเตรียมสินเดิมของฝั่ายหญิงอย่างสมน้ำสมเนื้อ
สินเดิมสุดอลังการของฝั่ายหญิงทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับพูดไม่ออก ในใจยิ่งสงสัยว่าข่าวลือนั้นอาจเป็นความจริง จวนอี๋หนิงโหวที่รู้สึกผิดจึงได้จัดเตรียมสินเดิมยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้
เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เฝิงเหล่าฮูหยินก็ไม่อาจมีความรู้สึกดีๆ ต่อซูซื่อได้อีก
แม้ว่าหลังจากนั้นเจียงอันเฉิงจะพร่ำบอกมารดาว่าซูซื่อเป็นสตรีที่เพียบพร้อมเพียงใด แต่เฝิงเหล่าฮูหยินก็ค้านหัวชนฝา นางเชื่ออย่างสนิทใจว่าซูซื่อใช้มารยาร้อย
