เล่มเกวียนมาหลอกล่อลูกชายของตนให้หลงใหล
ไม้เรียวระหงกลางปั่าย่อมถูกลมโค่น แม้ว่าขณะนั้นซูซื่อจะเป็นสตรีที่วิเศษเพียงใด แต่ภายหลังคนที่นำเรื่องนี้ไปพูดอย่างสนุกปากกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เจียงเพ่ยรู้เรื่องราวความเป็นไปของคนรุ่นก่อนได้แน่นอนว่าไม่ได้คิดขึ้นมาได้เอง
เดิมทีเจียงซื่อไม่ต้องการต่อล้อต่อเถียงกับเด็กปากเปราะพูดไม่คิดนางนี้ แต่ครั้นนางเอ่ยวาจาว่าร้ายถึงมารดา เจียงซื่อก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป
“ทำไมหรือ มีคนสำนึกผิดแล้วงั้นหรือ” เจียงเพ่ยแอบหัวเราะอย่าบอกนะว่าต่อหน้าคนมากมายเจียงซื่อจะกล้าลงไม้ลงมือกับนาง หรือต่อให้มีปากเสียงกัน นางก็ไม่ใช่คนแพ้แน่นอน
เจียงเพ่ยคิดพลางหมุนกำไลหยกบนข้อมือ
กำไลหยกนี้นางได้เป็นรางวัลจากท่านแม่ใหญ่ครั้งเมื่อนางมีเรื่องขัดแย้งกับเจียงซื่อ ซึ่งเป็นเหมือนการอนุญาตให้นางลงมือทำเรื่องเช่นนี้ได้
เจียงซื่อมองเจียงเพ่ยด้วยสายตาเย็นเยือก แต่นางไม่ได้วางแผนว่าจะตบคนสักฉาดอยู่แล้ว
คนบางคนก็ชอบทำผิดซ้ำซาก ลงแรงกับคนประเภทนี้มีแต่จะเสียแรงเปล่า
เจียงเชี่ยวกลอกตามองบนเมื่อเห็นว่าเจียงซื่อไม่ตอบโต้
ปกติเห็นออกจะเก่งกาจ ทำไมหนนี้กลับกลายเป็นกระต่ายตัวน้อยเสียอย่างนั้น สู้สิ ตบสักที!
เจียงเชี่ยวไม่ได้เข้าข้างเจียงซื่อ เพียงแต่ทนความปากเปราะของเจียงเพ่ยไม่ไหว
ต่อให้พี่น้องจะทะเลาะกันอย่างไร แต่การลบหลู่ถึงบุพการีฝั่ายตรงข้ามก็เป็นเรื่องที่รับไม่ได้
นี่ถือว่าคุณธรรมของม
