นุษย์ ต่อให้ออกไปข้างนอกก็ควรจะปฏิบัติเช่นนี้
คุณหนูห้าเจียงลี่เริ่มรับรู้ได้ถึงพลังของคลื่นใต้น้ำนางจึงค่อยๆ เขยิบเข้าไปที่มุมเงียบๆ
“ขายหน้า? สำนึกผิด?” เจียงซื่อไม่ได้แสดงท่าทีโมโหแต่กลับหัวเราะขึ้นมา “น้องหกรู้หรือไม่ว่าคนที่ควรสำนึกผิดตอนนี้คือพี่รอง และหากข้าไม่ไป คนที่ขายหน้าก็คือพี่รอง”
“พี่พูดมั่วอะไรน่ะ”
เจียงซื่อยื่นมือออกไป นิ้วมือเรียวยาวแตะเข้าที่แก้มของเจียงเพ่ย “เจ้าเชื่อไหมว่าหากข้าลงจากรถและกลับจวนไปเดี๋ยวนี้ อาสะใภ้รองจะถอดกำไลใหม่ออกจากข้อมือของเจ้า?”
เจียงเพ่ยจำยอมต้องล่าถอย
แน่นอนว่านางไม่ใช่คนโง่ นางรู้ว่าการไปเยือนจวนฉังซิงโหวคราวนี้ก็เพื่อเป็นการสนับสนุนพี่รอง หากเจียงซื่อดึงดันจะลงจากรถ ท่านแม่ใหญ่คงจับนางถลกหนังเป็นแน่
“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ให้รอดูว่าหากตอนพบพี่รองแล้วข้าเอะอะโวยวายให้เจ้ากลับจวนปัว พี่รองจะพูดว่า ‘ไม่ได้’ หรือเปล่า”
“ข้าไม่เชื่อ!” เรื่องนี้เจียงเพ่ยมั่นใจเต็มร้อย
ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นแน่
ในบรรดาพวกนางทั้งสี่คนที่พี่รองส่งเทียบเชิญนี้มาให้ นางและพี่รองเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน ตั้งแต่เล็กนางจงรักภักดีต่อพี่รองเสมอมา พี่รองจะมาไล่นางกลับจวนเพียงเพราะเจียงซื่อต้องการให้นางกลับได้อย่างไร
“ถ้าเช่นนั้นมาเราพนันกัน”
“พนันอะไร”
“ก็พนันว่าพี่รองจะทำเช่นนั้นหรือไม่ หากพี่รองไม่ทำตามที่ข้าขอ เจ้าก็ชนะ แต่หากนางทำตามเจ้าก็แพ้”
“แพ้ชนะแล้วอย่างไรต่อ”
เจ
