ชายหนุ่มปรี่เข้าไปหาอาเฟย คว้าคอเสื้อพร้อมตะเบ็งด้วยเสียงแหบแห้งว่า “มันโกหก มันโกหก!”
ตัวอาเฟยถูกเขย่าราวกับเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวก็ไม่ปาน อาหารที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้แทบจะขย้อนออกมา
ชายหนุ่มผู้นั้นค่อยๆ หยุดการเคลื่อนไหวช้าๆ เขานั่งยองลงกับพื้น มือกุมศีรษะไว้แน่นด้วยท่าทางเจ็บปวดแสนสาหัส
อาเฟยเฝั้ามองชายหนุ่มเพียงครู่หนึ่ง และตัดสินใจเดินจากไปในที่สุด
ขณะที่อาเฟยเดินมาถึงริมทุ่ง ชายผู้นั้นก็กระเด้งตัวขึ้นวิ่งตามมา และมาดักอยู่ข้างหน้าอาเฟย
อาเฟยรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาชั่วขณะ
“ผู้นั้นบอกอะไรอีก”
“ไม่มีแล้วขอรับ”
“ไม่มีแล้ว?” เห็นได้ชัดว่าเขารับไม่ได้กับคำตอบนั้น
“ไม่มีแล้วจริงๆ ขอรับ ผู้นั้นสั่งให้ข้ามารอท่านอยู่ที่นี่ เมื่อพบแล้วก็ให้แจ้งตามที่บอก เสร็จธุระข้าก็ไปได้” อาเฟยสารภาพอย่างตรงไปตรงมา
เขาเองก็สงสัยอยู่ไม่น้อยว่า คุณหนูเจียงรู้จักชายเสเพลที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายร้อยลี้ได้อย่างไร ทั้งยังกำชับอีกว่าหากมอบจดหมายให้แล้วเขาหนีไป ก็ให้ตนมารออยู่ที่หลุมศพ
จริงอยู่ที่อาเฟยไม่ใช่คนเขลา และพอมีความเฉลียวฉลาดในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง เพราะคลุกคลีอยู่ในเมืองตั้งแต่ยังเล็ก แต่สำหรับเรื่องนี้แล้ว ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งมีเรื่องให้ตะลึงงันไม่หยุดหย่อน
คุณหนูเจียงให้เขามาเฝั้ารออยู่ที่นี่ เพราะล่วงรู้ว่าชายผู้นี้จะปลิดชีพตัวเองอย่างนั้นหรือ
อาเฟยสมองตื้อไปชั่วขณะ
