อาหมานที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นสองกระตุกชายเสื้อเจียงซื่อยิกๆ “คุณหนู ได้ยินหรือไม่เจ้าคะว่าเจ้าหน้าที่พวกนั้นกำลังจะฆ่าเอ้อร์หนิวคุณหนูว่าเจ้านายของมันจะช่วยมันได้หรือไม่”
นับตั้งแต่ที่อวี้ชีปรากฏตัว เจียงซื่อก็สูญเสียความสงบก่อนหน้านี้ไปอย่างสิ้นเชิง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเห็นกระดูกข้อต่อสีขาวจางๆ
“อะไรนะ”
อาหมานยกมือขึ้นกุมขมับ “คุณหนู ท่านช่วยมีสติหน่อยได้หรือไม่ เอ้อร์หนิวกำลังจะถูกเจ้าหน้าที่ทางการพวกนั้นตีตายแล้ว”
“ไม่มีทางหรอก” เจียงซื่อพึมพำ
ดวงตาของอาหมานเบิกกว้าง “ทำไมเล่าเจ้าคะสองหมัดยากปะทะสี่มือ[1] เอ้อร์หนิวเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น และมันไม่มีทางหนีพ้นเจ้าหน้าที่ทางการจำนวนมากได้แน่”
อารมณ์ของเจียงซื่อค่อยๆ สงบลงมา “เจ้ารอดูไปเถิด เจ้าของมันต้องมีวิธีรับมือน่ะ”
อวี้ชีแตกต่างจากองค์ชายองค์อื่นๆ และด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง เขาจึงอาศัยอยู่นอกวังตั้งแต่ยังเด็ก ต่อมาเขาได้เดินทางลงใต้ ซึ่งปีนี้ก็จับจังหวะเป็นปีแรกที่เขาเดินทางกลับเมืองหลวงพอดี แต่เขาจะอยู่ในเมืองหลวงเพียงระยะสั้นเท่านั้น อีกไม่นาน องค์ชายเจ็ดผู้ลึกลับและไม่เป็นที่รู้จักผู้นี้ก็จะหายไปจากเมืองหลวงอีกครั้งราวกับดอกถานฮวา[2]
ในชาติก่อน นางยังไม่รู้จักอวี้ชีในเวลานี้ เหตุผลที่นางรู้ข้อมูลนี้ ล้วนรับรู้หลังจากที่นางแต่งงานแล้วทั้งสิ้น
เสียนเฟยพระมารดาของอวี้ชี ถือกำเนิดจากจวนอันกั๋วกง มีศักดิ์เป็
