เอ้อร์หนิวรีบวิ่งเข้าไปหาเจียงซื่อ มันกระดิกหางในขณะที่ปากขนาดใหญ่ของมันคาบเหอเปาแตะไปที่มือของหญิงสาว
เมื่อเห็นความคาดหวังในดวงตาของเจ้าสุนัขตัวใหญ่ เจียงซื่อก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ให้ข้าหรือ”
เอ้อร์หนิวส่งเสียงร้องในลำคอเบาๆ อย่างออดอ้อน มันพยายามยัดเหอเปาใส่มือเจียงซื่อให้ได้
เจียงซื่อข่มใจปฏิเสธความหวังดีของเจ้าสุนัขตัวใหญ่ไม่ได้อีกต่อไป ในที่สุดก็ยอมกางมือรับจากนั้นก็ยิ้มแล้วยื่นมันส่งให้กับอาหมานและพูดว่า “กลับไปแล้วเก็บใบไม้ทองและเงินให้ดี แล้วเผาเหอเปาทิ้งเสีย”
อาหมานตอบรับด้วยความยินดี มองดูเหอเปาในมือของตน นางก็เอ่ยถามออกไปด้วยดวงตาเป็นประกายว่า “คุณหนู ดูเหมือนครั้งนี้จะเยอะกว่าครั้งที่แล้วอีกเจ้าค่ะ พวกเราจะเก็บไว้เองจริงหรือ”
นางจำได้อย่างชัดเจนว่าครั้งที่แล้วคุณหนูของนางส่งเหอเปานั่นให้กับคุณชายรองด้วยสีหน้ารังเกียจเพียงใด ทำเอานางปวดใจจนเลือดไหลซิบๆ
“เก็บไว้เถอะ” หนึ่งครั้งไม่ชินสองครั้งชิน[1] นางไม่มีเหตุผลที่จะจงใจสร้างปัญหากับเงินในถุงนี้
เสียงฝีเท้าที่อ่อนโยนและแผ่วเบาของใครบางคนฉับพลันดังส่งมา เอ้อร์หนิวหันศีรษะกลับไปและเห่ากระตุ้นสองสามครั้ง
ไม่นานเงาร่างของบุคคลนั้นก็ปรากฏตัวออกมาจากตรงมุมหนึ่ง เจียงซื่อขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้เห็นใบหน้าอีกฝั่ายชัดๆ
นางคิดไม่ถึงเลยว่าเอ้อร์หนิวจะพาเขามาด้วย
“อาหมาน พวกเราไปกันเถอะ” ไม่รอให้อวี้ชีเดินเข้ามาหา เจียงซื่อรีบหันหลังกลับต
