ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือเด็กหนุ่มรูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้ากลมเกลี้ยง ตัดผมสั้นเกรียน กำลังยืนตัวสั่นเทาพร้อมกับอ้อนวอนชายวัยกลางคนในชุดนักพรตอย่างน่าเวทนา
“ท่านอาจารย์! ได้โปรดให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถอะขอรับ ครั้งหน้าข้าจะไม่ทำพลาดอีกแล้วจริงๆ!”
“อู๋เสี่ยวพั่ง! ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ศิษย์ของสำนักหลิงเซียนอีกต่อไป ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามขวางหูขวางตาข้า!”
“ท่านอาจารย์… ข้ารู้ว่าท่านไม่พอใจที่ช่วงนี้ข้าขาดส่งเบี้ยหวัด แต่ข้าขัดสนจริงๆ ท่านเมตตาข้าอีกหน่อยเถอะนะขอรับ เดือนหน้า… เดือนหน้าข้าจะหาหินวิญญาณมาจ่ายทบต้นทบดอกให้แน่นอน!!”
“เจ้าพล่ามบ้าอะไร!”
ชายวัยกลางคนชุดนักพรตได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขารีบกวาดตามองไปรอบด้าน เมื่อเห็นว่าจางอวิ๋นและมู่เซิ่งกำลังเดินขึ้นมาตามทางเดินเขาพอดี ใบหน้าของเขาก็กระตุกวูบ รีบคว้าคอเสื้อเจ้าเด็กอ้วนแล้วลากถูไปอย่างร้อนรน
“ตามข้ามานี่!”
เขาคิดจะชิ่งหนีไปให้พ้นจากสายตาคน
“ช้าก่อน!”
ทว่าสุรเสียงหนึ่งกลับดังกังวานขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
ชายชุดนักพรตชะงักฝีเท้า ร่างกายแข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆ หันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับผู้มาเยือน “ผ… ผู้อาวุโสเก้า มีธุระอันใดหรือขอรั
