วันเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันอย่างรวดเร็ว
ณ ยอดเขาลำดับเก้า ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียร
เงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหววูบวาบไปมาภายในถ้ำ ฝีเท้าของเขาห่อหุ้มด้วยปราณสีเขียวมรกตจางๆ ทุกย่างก้าวดูภูตพรายและลึกลับซับซ้อน ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาที่ยากจะจับสัมผัส
“ย่างก้าวชิงหยวนนี่ไม่เลวเลย!”
หลังจากเคลื่อนไหวไปมาอยู่ครู่ใหญ่ จางอวิ๋นก็หยุดลงด้วยรอยยิ้มมุมปาก
สามวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่หยิบเอาเคล็ดวิชาระดับสูงที่ได้จากหอคัมภีร์หมื่นภพมาฝึกฝนดูบ้าง
และที่น่าพอใจที่สุดก็คือ ‘ย่างก้าวชิงหยวน’ นี้
ในฐานะเคล็ดวิชาสายท่าร่าง เมื่อฝึกสำเร็จแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องหลบหลีกและหนีเอาตัวรอด รับรองว่าความเร็วพุ่งกระฉูดชนิดที่ใครก็ตามไม่ทันแน่นอน!
“ผู้อาวุโสเก้าอยู่หรือไม่!?”
ในขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงตะโกนก้องด้วยพลังปราณก็ดังสะท้อนกระแทกเข้ามาในโสตประสาท สั่นสะเทือนไปทั่วยอดเขาลำดับเก้า
จางอวิ๋นขมวดคิ้ว เดินออกจากถ้ำไปดูด้วยความหงุดหงิด
ทันทีที่ก้าวพ้นปากถ้ำ สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของชายหนุ่มชุดเขียวผมยาวสลวยผู้หนึ่ง ยืนเหยียบกระบี่บินลอยค้ำหัวอยู่เหนือยอดเขาลำดับเก้าด้วยท่วงท่าโอหังวางก้าม
คนผู้นี้จางอวิ๋
