นจำได้แม่น เขาคือ ‘มู่เซิ่ง’ ศิษย์เอกลำดับสองของท่านเจ้าสำนัก!
เมื่อเห็นท่าทีที่บินค้ำหัวอยู่เหนือยอดเขา จางอวิ๋นก็หน้าตึงขึ้นมาทันที
“ลงมา!”
มู่เซิ่งเห็นจางอวิ๋นปรากฏตัว ก็เตรียมจะเอ่ยปาก แต่พอได้ยินคำสั่งห้วนๆ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มเหยียดหยาม เชิดหน้าขึ้นสูงกว่าเดิม
“ผู้อาวุโสเก้า ข้ามาตามคำสั่งของท่านอาจารย์…”
“ข้าบอกให้เจ้า… ลงมา!”
จางอวิ๋นตวาดขัดเสียงเย็นเยียบ
มู่เซิ่งไม่ได้ใส่ใจ ยังคงยิ้มมุมปากและกล่าวต่ออย่างไม่ยี่หระ “ผู้อาวุโสเก้า…”
“ข้าบอกให้ไสหัวลงมา!! หูหนวกหรือไง!?”
ครืน!
จางอวิ๋นคำรามก้อง คราวนี้เขาไม่พูดเปล่า สะบัดมือขวากดกระแทกลงไปในอากาศอย่างรุนแรง
ตูม!!
แรงกดดันมหาศาลราวกับขุนเขาถล่มทับ ก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของมู่เซิ่งในพริบตา!
“แย่แล้ว!”
มู่เซิ่งหน้าถอดสี รีบชักกระบี่ยาวออกมาปัดป้อง
เคร้ง!
แต่เปล่าประโยชน์! แรงกดดันนั้นหนักหน่วงเกินต้านทาน กระบี่บินใต้เท้าสูญเสียการควบคุม ร่างของเขาร่วงละลิ่วลงมาจากกลางอากาศดุจนกปีกหัก!
ตุบ!
ร่างของศิษย์เอกเจ้าสำนักร่วงลงไปค้างเติ่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่หน้ายอดเขาอย่างทุลักทุเล สภาพดูไม่จืด
“จางอวิ๋น! เจ้า…”
ความอับอายเปลี่ยนเป็นความโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขาตะเกียก
