่อนแล้วกัน”
ใบหน้าของเจียงลี่ซีดลง สายตาทุกคนที่จ้องมองมาทำให้นางไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว แล้วค่อยๆ เดินไปทีละก้าวไปตรงหน้าของหลิวเซียนกู
หลิวเซียนกูยกมือขึ้น พร้อมกับกระดิ่งที่อยู่ด้านหน้าของเจียงลี่ เพียงเขย่าเบาๆ เสียงกระดิ่งก็ดังแหลมดังขึ้นมาในทันที
เจียงลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นจึงเดินถอยหลังกลับไปสองก้าวหลิวเซียนกูเดินมาข้างๆ เจียงลี่ แล้วเดินเลยไปยังคนถัดมา
เสียงกระดิ่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ช้าก็ถึงตาของเจียงจั้น
เจียงจั้นพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “รบกวนเร็วหน่อยนะ”
พลางยกกระดิ่งขึ้นมาเขย่า
กริ๊งๆๆๆ
หลิวเซียนกูสีหน้านิ่งเรียบแล้วเดินออกไปจากเจียงจั้น
เจียงเชี่ยนที่ไม่สามารถเก็บซ่อนความงุนงงที่มีไว้ได้ จึงมองไปที่เซียวซื่ออีกครั้ง
เซียวซื่อก็เผยสีหน้าอารมณ์เดียวกันออกมา
แม่ลูกทั้งสองรีบสบตากัน ยังไม่ทันได้คิด หลิวเซียนกูก็ได้เดินมาถึงด้านหน้าของเจียงเชี่ยน แล้วยกกระดิ่งขึ้นมาเขย่าเบาๆ
ในเวลานั้น ฟั้าดินก็สิ้นเสียงลงพร้อมกับกระดิ่งที่ไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
