ผลประโยชน์และความเสี่ยงมักเป็นสิ่งที่อยู่ควบคู่กันเสมอ เมื่อความเสี่ยงมากเกินกว่าผลประโยชน์ที่ได้รับ การยอมแพ้ย่อมเป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“หลังจากกลับไปแล้วข้าจะรีบเอาเงินที่ได้รับมาส่งคืนกลับไปทันที ไม่ขอยุ่งเกี่ยวเรื่องในจวนเจ้าอีก” หลิวเซียนกูเก็บอารมณ์กลับไป เผชิญหน้ากับเด็กสาวพร้อมให้คำมั่นสัญญาหนักแน่น
บรรพบุรุษน้อยตรงหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะนางเป็นคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ล่ะก็ อย่าได้ฝันว่านางจะยอมละทิ้งชามข้าวนี้ง่ายๆ คนอย่างนางหาเรื่องได้ไม่ง่ายนักหรอกนะเจียงซื่อกลับส่ายศีรษะไปมา
ถ้าต้องการเพียงแค่นี้จริง นางจะดั้นด้นถ่อมาคุยกับอีกฝั่ายถึงที่นี่ให้เสียเวลาเพื่ออะไร การคุยกับคนประเภทนี้มีแต่เปลืองน้ำลายเปล่าๆ
“เช่นนั้นความหมายของคุณหนูคือ…”
เด็กสาวยิ้มให้หลิวเซียนกูด้วยรอยยิ้มที่บอบบางทรงเสน่ห์ โครงหน้าที่งดงามน่ามองนั้นดึงดูดสายตายิ่ง ยากจะละสายตาออกไปได้ง่ายๆ “บางทีเซียนกูคงลืมไปแล้วว่าเคยเรียกเก็บค่าน้ำชาจากข้ามาก่อน”
หลิวเซียนกูชะงักกึก ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบล้วงเข้าไปหยิบตั๋วเงินที่พับเก็บไว้ในอกเสื้อออกมาแล้วส่งคืนกลับไปให้นางทั้งหมด
เจียงซื่อส่ายหัวให้นางอีกครั้ง “เซียนกูยังไม่เข้าใจนิสัยของข้าอีกหรือ ของที่ข้าส่งมอบออกไปแล้วไม่คิดรับคืน”
มือของหลิวเซียนกูสั่นระริก นางกำตั๋วเงินไว้แน่น
“รู้หรือไม่ ว่าเงินเหล่านี้ล้วนเป็นเงินที่ข้าเก็บเล็กผสมน้อยมาจากเบี้ยหวัดร
