ายเดือนที่ได้รับ นานทีเดียวกว่าจะได้ก้อนใหญ่เช่นนี้ ทว่าตอนที่ข้าส่งมันออกไป กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับแม้เพียงครึ่งคำ นี่ทำให้ข้าปวดใจจะแย่” เด็กสาวกล่าวด้วยอาการทอดถอนใจ
คำพูดที่เจียงซื่อเพิ่งพูดออกไปนั้นไม่ได้ผิดไปจากความจริงเลย สินเดิมของมารดานางบัดนี้ยังอยู่ในมือของท่านย่า อีกฝั่ายจับมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เงินเดือนของท่านพ่อก็ถูกเก็บเข้า
กองกลางของจวน เงินเก็บของนางจึงมาจากการค่อยๆ เก็บสะสมจากเบี้ยหวัดรายเดือนที่ใช้เหลือเท่านั้น
เงินห้าสิบตำลึงนี้ นางหยิบมันออกมาใช้ง่ายๆ แต่สาวใช้ทั้งสองของนางปวดใจจนเลือดแทบกระอักแล้ว“เช่นนั้นคุณหนูต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิวเซียนกูรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที
“ง่ายมาก เงินที่ท่านรับจากอาสะใภ้รองของข้าไม่จำเป็นต้องส่งคืนกลับไป ท่านมาทำพิธีที่จวนตงผิงปัวตามปกติก็พอ” พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเจียงซื่อก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “เพียงแต่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่ท่านตั้งใจยัดใส่หัวพี่รองของข้านั้น ข้าต้องการให้คนอื่นมารับแทน!”
“ข้าทำไม่ได้!” หลิวเซียนกูปฏิเสธอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ทำเช่นนี้มีแต่จะทำลายชื่อเสียงของข้าต่อไปข้าคงหมดความน่าเชื่อถือแล้ว!”
เจียงซื่อไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมองนาง เอ่ยเตือนไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ขุดหลุมฝังศพปล่อยข่าวซุบซิบนินทา!”
ริมฝีปากของหลิวเซียนกูเม้มแน่นจนซีดขาว
ข่มขู่ นี่มันข่มขู่กันซึ่งหน้าชัดๆ!
เจียงซื่อชำเลืองมองหลิวเซียนกูแว
