บหนึ่งอย่างไม่ยี่หระ จากนั้นก็รินน้ำชาร้อนๆ ลงในถ้วยชาประคองมันขึ้นมาจิบอย่างแผ่วเบา รู้สึกอิ่มเอมใจยิ่ง
อา…กลิ่นหอมของชานี้ช่างทำให้คนสดชื่นปลอดโปร่งเหลือเกิน
นางชอบข่มขู่คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นอีกฝั่ายหมดปัญญาต่อสู้และต้องกล้ำกลืนฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบ
“ทำไมเซียนกูต้องลังเลด้วย หรือว่าในสายตาของอาสะใภ้รองข้า ท่านเป็นเพียงหมอผีปลอมที่แอบอ้างชื่อมาเพื่อหลอกลวงเท่านั้น”
ไม่รู้ว่านี่ใช่กลยุทธ์ยั่วยุของเจียงซื่อหรือเปล่า แต่คำพูดของนางก็ทำให้หลิวเซียนกูแทบระเบิดขึ้นมาแล้ว “ไม่ใช่แน่นอน ข้าอยู่มานานหลายปีแล้วล้วนอาศัยความสามารถทั้งสิ้น!”เจียงซื่อยิ้มเล็กน้อย
นางเชื่อคำพูดนี้
สตรีที่สามารถหลอกลวงคนมาได้มากมายนับไม่ถ้วน ย่อมมีความสามารถไม่ธรรมดา มิอาจดูถูกได้
“นั่นสินะ ในเมื่อเซียนกูในสายตาของท่านอาสะใภ้รองข้าเป็นเทพเซียนที่มีอิทธิฤทธิ์สูงส่งจริงๆผลของการทำพิธีผิดเพี้ยนจากเดิมที่วาดหวังไว้นิดหน่อยแล้วจะเป็นไรไป ท่านคงไม่ได้กลัวถูกนางจับกินหรอกนะ”เมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเด็กสาว หลิวเซียนกูก็รู้สึกปวดหัวจี๊ด เลือดลมตีขึ้นหน้าอก
นางเผลอไปยั่วยุดาวอัปมงคลที่ชั่วร้ายนี้ได้อย่างไรกัน!
“สรุปคือ ข้าเชื่อว่าเซียนกูสามารถถอนตัวออกมาอย่างปลอดภัยได้ คิดว่าเซียนกูเองก็คงเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเองด้วยเช่นกัน” เจียงซื่อกล่าวอย่างจริงจังและตรงไปตรงมา
หลิวเซียนกูอ้าปา
