กพะงาบๆ ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่สุดท้ายก็พูดไม่ออกนางยังจะพูดอะไรได้ คงมีแต่ต้องเชื่อมั่นในตัวเองเหมือนอย่างที่อีกฝั่ายบอกเท่านั้น!
เจียงซื่อดันถ้วยชาออกไป ก่อนจะยกใบที่อยู่ในมือขึ้นมาจิบเบาๆ “เช่นนั้นเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้แก่ความร่วมมือของเรา ข้าขอดื่มชาแทนสุราก็แล้วกันนะ”
หลิวเซียนกูเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็ยกถ้วยชาที่เด็กสาวตรงหน้าดันมาให้ขึ้นสัมผัสกับริมฝีปากแผ่วเบา
เรื่องที่เหล่าฮูหยินตงผิงปัวปั่วยเป็นโรคตานั้นแพร่กระจายออกไปถึงหูคนภายนอกอย่างรวดเร็ว นี่ยิ่งทำให้คุณงามความดีของเซียวซื่อ ไท่ไท่รองแห่งจวนตงผิงปัวเป็นที่ประจักษ์ขึ้นไปอีก
ภายในเวลาเพียงไม่กี่วันสั้นๆ เซียวชื่อได้ว่าจ้างหมอที่มีชื่อเสียงมาดูอาการให้กับเฝิงเหล่าฮูหยินหลายท่านแล้ว แม้กระทั่งหมอหลวงจากในวังหลวงเองก็ยังถูกเชิญมาด้วยถึงสองสามคน
ด้วยการเคลื่อนไหวที่ยิ่งใหญ่และเอิกเกริกเช่นนี้คนที่คุ้นเคยกับจวนตงผิงปัวดีจึงรับรู้ข่าวได้ไม่ยาก
เวลานี้พอคนภายนอกพูดถึงจวนตงผิงปัว ผู้คนก็มักจะยกย่องลูกสะใภ้ฮูหยินของบุตรชายคนรองจวนตงผิงปัวว่าเป็นคนกตัญูรู้ความยิ่งนักเช้าตรู่ของวันนี้ เจียงซื่อแต่งตัวเรียบร้อยเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนฉือซินเพื่อน้อมทักเฝิงเหล่าฮูหยินในยามเช้า ทว่าเพิ่งก้าวออกจากประตูเรือนไห่ถังได้ไม่ทันไร ก็บังเอิญเจอกับเจียงอันเฉิงที่เพิ่งกลับจากไปน้อมทักเฝิงเหล่าฮูหยินพอดี
“วันนี้ท่านพ่อย
