องเจียงเพ่ย “น้องหก เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยเถิด”
“เจ้าไม่ต้องยุ่ง!” เจียงเพ่ยมองเจียงลี่ตาขวางและรีบเดินไปที่เรือนฉือซิน
หน้าเรือนฉือซิน กลิ่นยาสมุนไพรบัดนี้ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง เมื่อเห็นคุณหนูทั้งหลายมากันแล้ว อาฝูก็ตะโกนรายงานออกไปว่า “เหล่าฮูหยิน คุณหนูสี่ คุณหนูห้า และคุณหนูหกมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
“ให้พวกนางเข้ามาเถิด”
สามพี่น้องหยุดลั่นกลองรบชั่วคราว ทยอยเดินเข้าไปข้างใน
ดวงตาข้างซ้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว ตาอีกข้างที่เหลืออยู่จึงพยายามเพ่งไปที่พวกนางทั้งสามอย่างไม่ออมแรง เห็นเพียงเจียงเพ่ยที่ใส่ชุดสีขาวทั้งตัวกำลังเดินเข้ามาดูจืดชืดขัดหูขัดตาอย่างยิ่ง
“ออกไป!” เฝิงเหล่าฮูหยินแผดเสียงตวาดลั่นดวงตาที่สามารถมองเห็นได้เพียงข้างเดียวปวดแปลบราวกับถูกแทงด้วยเข็มก็มิปาน
เจียงเพ่ยเหลือบมองเจียงซื่อ กระหยิ่มยิ้มย่องในใจนางรู้ว่าเจียงซื่อแต่งชุดเสื้อผ้าสีสันสดใสเช่นนี้ มิแคล้วคงได้โชคร้ายแน่ๆ!
