เซียนกูควรจะนั่งลงก่อนดีกว่า หากว่าเซียนกูไม่สนใจเรื่องของจวนตงผิงปัว เช่นนั้นเรามาสนทนาเรื่องจวนเศรษฐีเหยียนที่ชานเมืองหลวงเป็นอย่างไร”
สีหน้าของหลิวเซียนกูเปลี่ยนไปมากทีเดียว นางไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นตระหนกจากสีหน้าได้แต่อย่างใด
“เซียนกู ท่านเป็นอะไรหรือไม่” เสียงลูกศิษย์ผู้นั้นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งจากด้านนอก
หลิวเซียนกูรู้สึกราวกับมีค้อนใหญ่ทุบมายังร่างของนาง มันเจ็บปวดเสียจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง วิงเวียนศีรษะหน้ามืดตามัว
เหตุใดจึงมีผู้รู้เรื่องของจวนเศรษฐีเหยียนได้!
เมื่อเห็นท่าทางของหลิวเซียนกูที่กระสับกระส่ายเช่นนั้น เจียงซื่อก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด
ที่เมืองไปั๋ลู่ของชานเมืองหลวง มีเศรษฐีท่านหนึ่งแซ่เหยียน เศรษฐีเหยียนมีบุตรสาวอยู่หนึ่งคนงดงามทั้งหน้าตาและวาจากิริยามารยาท แม้ยังไม่บรรลุนิติภาวะแต่ก็มีผู้คนมากมายเดินทางมาสู่ขอเสียจนหัวกระไดลื่น
แต่ชะตาช่างโหดร้ายเหลือเกิน ในปีที่คุณหนูเหยียนอายุได้สิบห้าปีนั้นก็เกิดปั่วยด้วยโรคประหลาด จากในตอนแรกที่มักง่วงเหงาหาวนอนกลับกลายเป็นว่าแต่ละวันนั้นนางแทบไม่ตื่นขึ้นมาเลย
เศรษฐีเหยียนมีบุตรสาวผู้เป็นที่รักเพียงแค่คนเดียว เรื่องนี้ทำให้เขาเป็นเดือดเป็นร้อนเสียจนผมหงอกขาวโพลน ซึ่งได้เชิญหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมารักษามากมายแต่ก็ไม่หาย
จนกระทั่งมีผู้กล่าวว่าวิญญาณของคุณหนูเหยียนอาจหลุดลอยไปจึงทำให้ไม่ตื่นขึ้นมา
จากนั้น ทั้งนักบวชเต
