ายหนุ่มที่สวมชุดธรรมดาผู้นี้จะมีเงินจำนวนมากเช่นนี้
อย่ามองว่าเงินที่อาหมานให้ไปเป็นเพียงเงินเหรียญ เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นชุมชนคนยากจนคนส่วนใหญ่อดมื้อกินมื้อ เงินเหรียญเหล่านี้เพียงพอสำหรับซื้อซาลาเปาไส้หมูอิ่มท้องได้หลายวัน
สายตาของชายหนุ่มจดจ้องไปยังเหอเปาที่แขวนอยู่ตรงเอวของอาหมาน แล้วยื่นมือไปกราชากออกมาอย่างไร้ความปรานี
อาหมานกำหมัด ระงับความโกรธแล้วเอ่ย “เงินทั้งหมดก็ให้เจ้าไปแล้ว ข้าไปได้แล้วใช่ไหม”
หนุ่มหัวเราะขึ้นมา “ไอ้น้อง ไม่รีบ ข้าไม่ได้ทำเพื่อต้องการเงินจริงๆ”
เพียงแต่ก็อยากได้เงินด้วยก็เท่านั้นเอง
“แล้วเจ้าต้องการอะไร” อาหมานใช้หางตากวาดมองชายหนุ่มผู้ว่างงานหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจ้องมองมาด้วยสายตาโหดร้าย แล้วเอ่ยถามขึ้น
“ก็น้องไง พอข้าเห็นหน้าเจ้าก็รู้สึกชอบขึ้นมา”ชายหนุ่มเห็นอาหมานยอมอ่อนข้อให้จึงยิ่งกำเริบเสิบสาน
อาหมานมองชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา และชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
“หมายความว่าอะไร”
“นายข้ากล่าวไว้ว่าไม่ควรทำผิดซ้ำซากถึงสามหน” อาหมานที่ใบหน้าไร้ความรู้สึกก้าวเท้าเข้าใกล้เขาหนึ่งก้าว
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงเข้ามายังร่างกายของตน
แต่ความรู้สึกนั้นช่างแปลกนัก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงเลือดเนื้อที่ถูกสิ่งของนั่นขวางกั้น แต่กลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร
ชายหนุ่มก้มศีรษะลง มองเห็นปินทองปักอยู่ตรงท้องน้อยของเขา ปินทองเกินครึ่งท่อนปรากฏอยู่ด้านนอก คล้
