ายกับได้กลิ่นหอมจากดอกอวี้หลันบนปินปักผมที่เสมือนจริงขณะนี้ ในสมองของชายหนุ่มก็ผุดความคิดขึ้นมาหากเขาวิ่งหนีในตอนนี้ ปินทองเล่มนี้ก็จะกลายเป็นของเขาใช่หรือไม่
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขาของชายหนุ่มกลับติดแน่นอยู่กับพื้น ขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
“ไม่เจ็บล่ะสิ” อาหมานพูดด้วยน้ำเสียงอันดุดันดังก้องเข้าไปในหูของชายหนุ่ม โดยไม่สามารถอธิบายความผิดแปลกนั้นออกมาได้
ในสมองของชายหนุ่มเกิดเสียงหึ่งขึ้น เหงื่อชุ่มไปทั่วแผ่นหลัง
ไม่เจ็บ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นจริงๆ
ไม่เจ็บ? เหตุใดจึงไม่รู้สึกเจ็บ!
ปินทองที่ปักคาท้องน้อยครึ่งท่อนไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวาดกลัว คนเยี่ยงเขาเดิมทีก็เป็นคนไม่เอาไหนที่อยู่ตามท้องถนนอยู่แล้ว บาดเจ็บแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้ แต่เมื่อมองเห็นเลือดชัดเจนขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย ชายหนุ่มขนลุกขึ้นในใจ
หรือว่าจะเจอผีกลางวันแสกๆ เสียแล้ว
ตรงนี้ห่างจากตรอกหมากูไม่ไกล ตรอกหมากูเป็นที่พักอาศัยของเซียนกูผู้ซึ่งสามารถสื่อสารกับภูตผีดังนั้น เจอผีบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรกระมัง
“ไม่เจ็บใช่ไหม” เสียงนิ่งเรียบของอาหมานดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ ไม่เจ็บ” ชายหนุ่มลิ้นพันกัน
“ไม่เจ็บก็ถูกต้องแล้ว ต้องรอถึงคืนนี้จึงจะรู้สึกเจ็บ และเวลานั้นของทุกวันจะยิ่งเจ็บขึ้นเรื่อยๆ”เสียงอาหมานยิ่งอยู่ยิ่งทุ้มต่ำลง ราวกับเชือกไร้รูปร่างรัดคอของชายหนุ่มไว้ ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่อ
