ั้นข้าขอตัวกลับก่อนน้องสี่ยังรอคุยกับข้าอยู่”
อวี้ชีลุกขึ้นยืนส่งเจียงจั้นเดินออกไปยังด้านนอกเสียงที่ดังขึ้นในหูราวกับสายน้ำที่รินไหล“รบกวนน้องเจียงเอ้อร์อธิบายให้น้องสาวเข้าใจหน่อยเถิดนะ ไม่เช่นนั้น วันหน้าข้าจะไปขอโทษน้องสาวด้วยตัวเองก็ย่อมได้”
“ไม่ต้องหรอกขอรับ น้องสาวมิใช่คนใจแคบเช่นนั้น กลับไปเดี๋ยวข้าจะอธิบายกับนางดีๆ ก็สิ้นเรื่องแล้ว”
อวี้ชีส่งเจียงซื่อถึงข้างต้นพุทราคอคดก็หันหลังเดินกลับไป
หลงต้านกับเหลิงอิ่งกระโดดลงมาพร้อมกับประตูเรือนที่งับปิดลง
“เจ้านาย ในเหอเปาใบนั้นต้องมีแผนที่สมบัติอยู่แน่เลยกระมัง” หลงต้านเอ่ยถามอย่างหน้าด้านๆ
—————————-[1] เหอเปา หมายถึง คือถุงผ้าขนาดเล็กมีหูรูดรูปทรงคล้ายดอกบัว ปักลวดลายงดงาม สำหรับใส่เงินหรือของชิ้นเล็กๆ ถือเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง[2] เหลิงอิ่ง 冷影 แปลตรงตัวคือเงาเย็น[3] หลงต้าน 龙旦 แปลว่าปลาหมอทะเล หลงต้านไม่พอใจที่ชื่อของเหลิงอิ่งฟังดูเข้าท่ากว่า
