ข้าควรจะสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว”
ถลึงตามองเอ้อร์หนิวเสร็จ เจียงจั้นก็เริ่มพูดเข้าเรื่อง “พี่อวี๋ชี เอ้อร์หนิวคาบเอาเหอเปาของน้องสาวข้าไปไว้ที่ใดแล้ว ท่านก็รู้ว่าเหอเปาของสตรีไม่อาจทำหล่นไว้ภายนอกได้…”
“ไม่น่าเลยจริงๆ เป็นเพราะเอ้อร์หนิวทำให้วุ่นวาย” อวี๋ชีสีหน้าละอายใจ
“เช่นนั้นเหอเปา…”
“เอ้อร์หนิว เจ้าเอาเหอเปาไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่”
หงิง~ เอ้อร์หนิวร้องเสียงลากยาวเหอเปาไปอยู่ที่ใด ใจท่านยังไม่รู้อีกหรือ
หลงต้านที่อยู่บนต้นไม้ลูบคางอย่างอดมิได้
เจ้านายวันนี้คงมิใช่คนอื่นปลอมตัวมากระมัง
เขาดึงแขนเสื้อของเหลิงอิ่งอย่างอดใจไม่ไหว
เหลิงอิ่งส่งสายตาเหยียดหยามคืนไปให้ กดเสียงให้เบาอย่างยิ่ง “เจ้านายทำเช่นนี้ ย่อมมีเจตนาแฝงไว้!”
“ทำไมรึ ทำหายแล้วหรือ” เสียงอวี้ชีสูงขึ้นเล็กน้อย
เอ้อร์หนิวเห่าขึ้นอีกครั้ง หมอบลงใช้หางฟาดตีกับพื้น ไม่ช้าฝุั่นละอองก็ฟุั้งขึ้นทั่วตัวของเจียงจั้น
เจียงจั้นกัดฟันอย่างอดกลั้น
อวี้ชีเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดว่า “น้องเจียงเอ้อร์ ดูท่าแล้วเหอเปาคงถูกเอ้อร์หนิวทำหายไปจริงๆถ้าอย่างนั้นท่านก็ตีมันเพื่อระบายอารมณ์เถิด ข้าจะไม่ห้ามแน่นอน”
เจียงจั้นถลึงตามองเอ้อร์หนิวด้วยความเดือดดาลเอ้อร์หนิวไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนข้อให้แม้แต่น้อยแยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันขาวแหลมคม
หมัดที่กำแน่นของเจียงจั้นคลายลงอีกครั้ง ถอนใจเอ่ยว่า “ช่างเถิด ไม่มีทางคิดบัญชีกับสัตว์ตัวหนึ่งได้หรอก พี่อวี๋ เช่นน
