เจียงจั้นพูดเช่นนี้แล้ว เจียงซื่อจึงให้ความสนใจกับสุนัขสองสามตัวที่รุมทำร้ายชุยอี้อย่างอดมิได้
เดิมทีเป็นนางที่ใช้ผงยาดึงดูดเจ้าสุนัขพวกนี้เข้ามา
เมื่อครู่นางอาศัยจังหวะที่กำลังพูดคุยกับชุยอี้อยู่แอบโปรยยาไปบนตัวของเขา ผงยาชนิดนี้สามารถทำให้พวกสุนัขเกิดอาการบ้าคลั่งได้หลังจากที่ส่งกลิ่นยาออกไปก็สามารถดึงดูดสุนัขแถวนั้นมาได้อย่างรวดเร็ว
นางใช้พวกหมาบ้าคลั่งเหล่านี้มาเป็นวิธีจัดการกับชุยอี้ ส่วนพวกสุนัขที่ดึงดูดเข้ามามีรูปร่างหน้าตาลักษณะอย่างไร ย่อมไม่จำเป็นต้องสนใจอยู่แล้ว
ทว่าพอเจียงจั้นเตือนมาแบบนี้ เปลือกตาของเจียงซื่อก็กระตุกอย่างแรง นางจ้องมองไปที่สุนัขสีเทาเหลืองตัวใหญ่หนึ่งในนั้น ริมฝีปากนางก็ขาวซีดทันที
เจ้าตูบตัวนั้นนางคุ้นตาอยู่เหมือนกัน!
เจียงซื่อใจหล่นวูบ มองไปทางเจียงจั้นทันที
“นั่นมันหมาของพี่อวี๋ชีนี่นา!” เจียงจั้นกระจ่างแจ้งทันใด รีบดึงเจียงซื่อไว้ “น้องสี่ พวกเราออกจากที่นี่ก่อนเถอะ”
ใจเจียงซื่อราวกับจะหลุดออกมา แต่ตอนนี้มิใช่เวลามาสืบสาวราวเรื่อง นางรีบเดินตามเจียงจั้นออกไป
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงจวนตงผิงปัวแล้ว เจียงจั้นก็หยุดอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เจียงซื่อเหลือบมองเจียงจั้นด้วยสีหน้าเย็นชาและแววตาเย็นเยียบเล็กน้อยเจียงจั้นคิดว่าเจียงซื่อโมโหเพราะเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ จึงรีบเอ่ยง้อว่า “เป็นเพราะพี่รองไม่ดีทำให้น้องลำบากไปด้วย ต่อไปนี้น้องสี
