จียงซื่อราวกับต้องมนต์ของเทพเซียนสะกดตรึงร่างเอาไว้ ขยับเขยื้อนมิได้แม้แต่น้อย
“เอ้อร์หนิวไม่รู้ว่าคลั่งอะไรขึ้นมา ข้าจึงมาตามหามัน” อวี๋ชียิ้มพลางอธิบายแก่เจียงจั้น แล้วมองไปที่เจียงซื่อ “นี่คือ…”
ในขณะนั้นเองเจียงจั้นก็ไม่อาจแกล้งเลอะเลือนได้อีกแล้ว จึงเอ่ยแนะนำว่า “นี่คือน้องสาวข้าน้องสี่ นี่คือพี่อวี๋ชีผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพี่รองเอาไว้”
เจียงจั้นเห็นเจียงซื่อที่สวมหมวกเหวยเม่าอยู่ ก็แอบดีใจเงียบๆ อย่างอดมิได้ ยังดีที่น้องสี่สวมหมวกเหวยเม่าไว้ เช่นนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
สุนัขตัวใหญ่เอียงคอมอง ทันใดนั้นก็กระโดดขึ้นดึงหมวกเหวยเม่าของเจียงซื่อลงมา
เจียงซื่อรู้สึกเพียงแค่ใบหน้าเย็นเฉียบ แสงสว่างจ้าที่เกิดขึ้นฉับพลันทำให้นางต้องหลับตาลงตามสัญชาตญาณ นางเห็นรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามพร่ามัวไปชั่วขณะหงิง สุนัขตัวใหญ่ส่ายหางไปมาพลางขอรางวัลจากอวี๋ชี
เจียงจั้น “…”
อยากจะฆ่าเจ้าหมาตัวนี้เสียจริง!
