พอได้ยินเสียงหวานของเจียงซื่อ เจียงจั้นก็หน้าชาวาบ รีบเดินกลับไปใช้ตัวบังนางเอาไว้และกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าจะออกมาทำไม”
“ก็ข้าซื้อเสร็จแล้วนี่” เจียงซื่อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตอบไปตามสัจจริง
“นี่ใครกันหรือ คู่หมายเจ้าหรือ” น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นมา
เจียงซื่อมองผ่านไปยังคนที่พูดขึ้น สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ครั้งที่แล้วการตายของพี่รอง เกี่ยวข้องกับไอ้พวกสวะพวกนี้ทั้งนั้น
ครั้งก่อนความสัมพันธ์นางกับพี่ชายไม่ได้สนิทสนมกันเช่นนี้ และนางก็ไม่สนใจว่าเขาจะมีเพื่อนที่ไหน หรือจะมีศัตรูที่ไหนบ้าง มีครั้งหนึ่งพี่รองถูกบิดาทำโทษ นางจึงแอบได้ยินเรื่องพวกนี้มา
ท่านพ่อโกรธที่พี่รองไปมั่วสุมกับหยางเซิ่งไฉหลานของซ่างซู ทั้งพี่รองยังยืนกรานว่าจะไม่หักหาญน้ำใจเพื่อนเพราะเคยช่วยเหลือกันมาก่อน
นี่คือสิ่งที่เจียงซื่อไม่เข้าใจเท่าไรนัก
ชุยอี้บุตรชายขององค์หญิงใหญ่หรงหยางและหยางเซิ่งไฉ ความสัมพันธ์ไม่เลวนัก แต่พี่รองกับชุยอี้กลับมีอะไรที่บาดหมางใจกัน พอมาตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นว่าจะไปไหนด้วยกันเสียเล่า
แม้พี่รองจะไม่หักหาญน้ำใจเพื่อน แต่กลับไม่รู้ว่าเพื่อนของตนเองคิดร้ายกับตนอยู่
“เจ้าอย่าพูดเหลวไหล” เจียงจั้นลากเจียงซื่อออกมาไว้ข้างกาย คล้ายกับต้องการหลบหูหลบตาชุยอี้ “เรื่องต่อสู้ไว้วันหลังก็แล้วกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เวลาอื่นข้าไปได้ตลอด”
ชุยอี้โบกพัดในมือหัวเราะ “เหตุใดเล่า หรือกลัวสาวงามข้าง
