บก็ร้องออกมาทั้งยังกัดลึกลงไปในก้นของเขาอีก
พูดไปก็น่าแปลก สุนัขพวกนี้พุ่งเปั้ามาที่ชุยอี้เพียงไม่นานก็ล้อมเขาไว้หมดในเวลานี้ ชุยอี้กับเจียงจั้นก็ไม่ต่างกัน แต่ที่ต่างกันคือเจียงจั้นถูกพวกสมุนของเขาล้อมไว้ แต่เขาถูกสุนัขรุมล้อม
ชุยอี้แทบจะหลุดร้องไห้อยู่แล้ว
เขาดูทรมานกว่าเจียงจั้นอีก คนยังใช้เหตุผลคุยกันได้ แต่สุนัขมันใช้เหตุผลได้ที่ไหนกัน
“พวกเจ้ายังยืนบื้ออยู่ทำไมกัน รีบมาช่วยข้าเอาพวกเดรัจฉานนี่ออกไปเสีย” ชุยอี้ตะโกนสั่งเสียงหลง
เจียงจั้นถูกพวกคนเหล่านั้นวิ่งผ่าน จนเอวแทบหงายหลัง มองไปรอบๆ ไม่มีคนอยู่แล้ว
“พี่รอง ถ้าต่อยตีเสร็จแล้วเราก็กลับกันเถอะ”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” พอมองไปยังชุยอี้ที่กำลังถูกสุนัขหลายตัวรุมล้อม เจียงจั้นก็อดตะลึงไม่ได้
“ไม่ทราบสิเจ้าคะ ไม่คิดว่าจะมีสุนัขจรจัดแถวนี้โผล่ออกมาเยอะแยะมากมาย”
เจียงจั้นยิ้มเย้ย “ดูเหมือนว่าสุนัขพวกนี้มันจะไม่ชอบไปอันธพาลด้วยสินะ เดี๋ยวนะ ข้ารู้สึกคุ้นๆหน้าสุนัขตัวนั้น”—————————-[1] เค่อ เทียบเท่ากับ 15 นาทีโดยประมาณตามเวลาสากล
