เจ้าเจียงเอ้อร์ เสร็จแล้วแม่นางน้อยคนนี้ก็เป็นของพวกเรา”
“อาจี๋ อาหมานไปคุ้มกันคุณหนู” เจียงจั้นผลักเจียงซื่อไปข้างหลัง เตรียมจะเข้าไปต่อสู้กับพวกมัน
“ไปเถอะขอรับคุณหนูสี่” อาจี๋ที่จะร้องไห้อยู่รอมร่อมองไปยังคนที่ล้อมเจียงจั้นด้วยหน้าขาวซีด พยายามพาเจียงซื่อออกไป
อาหมานถามกลับ“คุณหนู ทำเช่นไรดีเจ้าคะ”เจียงซื่อไม่ได้ตอบคำถามอาหมาน แต่กลับถามอาจี๋ “ด้วยฝีมือของคุณชายแล้ว เจ้าว่าจะรับมือพวกมันได้นานเท่าใด”
อาจี๋ที่คิดได้แล้วร้องไห้จึงรีบตอบกลับ “นานสุดราวๆ หนึ่งเค่อ[1]ได้ขอรับ”
ถึงแม้จะรับมือได้นานกว่านี้ แต่เขาต้องคุ้มกันคุณหนูสี่ออกไปก่อน
หากคุณชายรองถูกต่อยมาก็แค่ปูดบวมเป็นหัวหมู แต่คุณหนูสี่จะโดนพวกระยำนี่ลวนลามเท่ากับว่าซวยแล้ว
“แค่นับหนึ่งถึงสิบก็พอ” เจียงซื่อพึมพำ
“อะไรนะขอรับ” อาจี๋ไม่เข้าใจที่เจียงซื่อพูด
เจียงซื่อไม่ยอมละสายตาไปจากเงาร่างที่คุ้นเคยที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ในนั้น ในใจก็นับเลขอย่างเงียบๆ หนึ่ง สอง สาม…
พอถึง “สิบ” นางก็พูดออกมา ทันใดนั้นเองก็มีสุนัขโผล่ออกมาจากสารพัดทิศ
มองดูพวกมันแต่ละคนตกใจไม่น้อย “สุนัขพวกนี้มาจากไหนมากมาย”อยู่ดีๆ ก็มีสุนัขที่ไหนไม่ทราบโผล่ขึ้นมา ทำให้ทุกคนเงียบกันไปหมด
ชุยอี้ที่ยืนรอชมผ]งานอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นเองก็มีสุนัขตัวหนึ่งโผล่เข้มางับที่ก้นของเขาอย่างจัง
โอ้ย ชุยอี้ร้องอย่างน่าสงสาร เขาตอบสนองโดยการเอาพัดเคาะที่หัวสุนัขทันที
สุนัขพอเจ็
