นเองกระโจนเข้าไปและหายใจเข้าลึกๆ “ไม่ว่าพวกเจ้าจะพูดอย่างไร สรุปคือวันนี้ข้าก็ไม่อยากต่อยกับเจ้า พวกเจ้าถอยไป”
“อย่าสิ เจียงเอ้อร์ เจ้าอยากไปแต่น้องสาวเจ้าไม่อยากไปนี่น่า” ชุยอี้ยิมเยาะโบกพักในมือขึ้น คิดว่าตนเองหล่อเสียเต็มประดา “แม่นาง ใช่หรือไม่เล่า”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” เจียงซื่อตอบอย่างเย็นชา
ชุยอี้หัวเราะค้าง ขนาดพัดในมือยังลืมโบก
นี่มันอะไรกัน แม่นางคนนี้เหตุใดจึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
อาหมานจ้องไปยังชุยอี้ เม้มปากแน่น
เจ้าคนนี้มันโง่หรืออย่างไร คุณหนูย่อมเข้าข้างคุณชายอยู่แล้ว
สาวใช้มองไปรอบๆ พลางนับจำนวนคนในใจ
อืม พวกมันมีห้าคน นางจัดการสามสี่คนก็ไม่มีปัญหา แบ่งให้คุณชายรองจัดการสักคนหนึ่ง ขอแค่อาจี๋ไม่สอดมือเข้ามาก็พอ
“พวกเราจะรีบกลับจวน หากพวกเจ้าไม่อยากต่อยกับพี่รองของข้าแล้ว อย่างนั้นพวกข้าก็ขอตัวก่อน” เจียงซื่อกระตุกแขนเสื้อเจียงจั้นเบาๆ
เจียงจั้นเหมือนได้สติ “ใช่ พวกเราไปก่อนนะ”ชุยอี้ลูบคางครู่หนึ่ง
เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติไปนะ
“เดี๋ยวก่อน” เขายื่นพัดชี้ออกมาขวางหน้าสองพี่น้องเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้น “ข้าบอกให้พวกเจ้าไปได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
อนุญาตพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไร้เหตุผลสิ้นดี
“อย่างนั้นก็รีบๆ หน่อยได้หรือไม่ พวกข้ารีบนะ”เจียงซื่อจับแขนเสื้อเจียงจั้นไว้
“เหอะ วันนี้ได้เห็นดีกันแน่” ชุยอี้จ้องกลับเจียงซื่อ ทันใดนั้นก็ยิ้มน่าเกลียด “จะยืนบื้ออยู่ทำไมกัน รีบไปต่อยกับ
