ทุกคนล้วนเห็นภาพน่าสมเพชกระโปรงขาดกันหมดแล้ว ทั้งยังมีภาพอุจาดตาชั้นในขาดเป็นรูอีกแม้ปั้าหลิวที่หน้าหนากว่ากำแพงก็ยังทนไม่ไหวกับความอับอายเช่นนี้ จึงรีบดึงกระโปรงที่ขาดออกจากเท้าของอาหมาน
ให้ตายยังไงอาหมานก็ไม่ปล่อย ยื้อแย่งกันไปมาสรุปจึงขาดออกเป็นสองชิ้น
ผู้คนบริเวณนั้นยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่
“พวกเจ้าทำอะไรกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินกล่าวด้วยเสียงขุ่นเคืองเจียงซื่อที่สายตาไม่แม้แต่จะมองปั้าหลิวพลันขยับฝีเท้าเดินเข้าไปหาเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แค่เรื่องบ่าวรับใช้ท่านอาสะใภ้รองยังจัดการไม่ได้ คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องการดูแลจวนแล้วกระมัง”
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” เซียวซื่อไม่คิดว่าเจียงซื่อจะกล่าวตรงไปตรงมาอึ้งไปชั่วขณะ
เสียงหัวเราะของคนกลุ่มนั้นพลันเงียบลง และสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจียงซื่อ
“เรื่องที่ไล่ปั้าหลิวออกไปอยู่ชนบทเป็นเรื่องที่ท่านตัดสินใจต่อหน้าท่านย่าเองมิใช่หรือ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ปั้าหลิวยังจะอยู่ในจวนอีก กับเรื่องนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องที่วิ่งเข้ามาเช่นนี้ โชคดีเป็นเวลาที่ทุกคนกลับออกมาจากการน้อมทักท่านย่าจากเรือนฉือซินแล้ว ถ้าหากมาไวกว่านี้เล่า ปั้าหลิวไม่ใช่ว่าวิ่งเข้าไปในเรือนฉือซินเลยหรือ”
เจียงซื่อมองไปทางเฝิงเหล่าฮูหยินแวบหนึ่งแล้วกล่าวต่ออย่างออกรสออกชาติ “เมื่อครู่ปั้าหลิวใช้การฆ่าตัวตายาบีบบังคับ หากนางวิ่งเข้าไปในเรือนฉือซินได้จริง และบ่า
