วรับใช้ของข้าจับเอาไว้ไม่ทัน เลือดสกปรกจะไม่เปรอะเปือนเรือนฉือซินหรือ แล้วต่อไปท่านย่าจะอาศัยอยู่ได้เช่นไรเจ้าคะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งฟังยิ่งโกรธ โมโหจนสีหน้าดูไม่ได้เซียวซื่อไม่รู้จะทำเช่นไรต่อ
ในเมื่อเจียงซื่อปะทะกับนางตรงๆ เช่นนี้ ไม่เหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้นางสักทางเลย
“ท่านอาสะใภ้รอง ท่านเองดูแลจวนมาเสียตั้งนาน หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น หลานเองก็คงคิดว่าท่านตามใจบ่าวรับใช้จนเคยตัว พวกนางจึงไม่ฟังคำสั่งของท่านแล้ว”
“ไม่ใช่เช่นนั้นนะ…”
เซียวซื่อกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เจียงซื่อเองก็ไม่เปิดโอกาสให้นางพูด อีกทั้งยังหันไปยอบกายทางเฝิงเหล่าฮูหยินพลางกล่าว “ท่านย่า หากในอนาคตเกิดเรื่องเช่นนี้อีก บรรดาบ่าวรับใช้ก็จะเอาเรื่องความเป็นความตายมาต่อรองได้ หากเล่นลูกไม้เช่นนี้ได้แล้วอนาคตจะเป็นเช่นไรเจ้าคะวันนี้ปั้าหลิวมาขู่ฆ่าตัวตายกับหลาน วันหน้าปั้าจาง ปั้าหวังก็สามารถใช้วิธินี้มาต่อรองกับพี่ๆน้องๆ ท่านอาสะใภ้ทั้งหลาย หรือแม้แต่กระทั่งท่านย่าเองได้ จะเสื่อมเสียชื่อเสียงของจวนเราได้นะเจ้าคะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวราวกับไข่มุกร่วงหล่นกระทบบนจานหยก เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งฟังใบหน้ายิ่งขาวซีด แต่สายตากลับจ้องมองไปยังเซียวซื่ออย่างโกรธเคือง
“เหล่าฮูหยินเจ้าคะ”
“เมื่อวานนี้ข้าบอกกับเจ้าว่าอย่างไรกัน เซียวซื่อเรื่องแค่นี้เจ้าก็จัดการไม่ได้ หรือจะต้องให้ข้าเป็นคนเชิญนางออกไปเอง” เฝิงเหล่าฮูหยินชี้นิ้วไปทางปั
