นแต่อย่างใด การถ่อมตนของอันกั๋วกงก็ไม่ทำให้เขาใจอ่อนได้แม้แต่น้อยเช่นกัน “ท่านกั๋วกงยังจำสาเหตุการสานสัมพันธ์สองตระกูลได้หรือไม่”
“จำได้ๆ เพราะน้องเจียงเคยชีวิตข้าไว้…”
ตอนนั้น เขาช่วยชีวิตอันกั๋วกงจากเหตุการณ์ภูเขาถล่ม แล้วยังได้นายท่านสามเจียงช่วยอีกแรง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านกั๋วกงก็ช่วยยกเลิกงานสมรสครั้งนี้อย่างเด็ดขาดไม่ได้หรือ จะตอบแทนบุญคุณด้วยการทำเช่นนี้กับข้าอย่างนั้นหรือ”อันกั๋วกงยิ้มกลบเกลื่อน “น้องเจียงอย่าได้พูดเช่นนั้นเลย”
เจียงอันเฉิงถอนหายใจ ฮึ่ม อย่างเย็นชา “ท่านกั๋วกงจะให้บุตรชายไม่เอาไหนของท่านแต่งงานกับบุตรสาวของข้า สำหรับข้า นี่คือการกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา!”
อันกั๋วกงมองเจียงอันเฉิงอยู่นาน เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของเขาก็พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่“ช่างเถอะ งั้นก็ให้เป็นไปตามที่น้องเจียงว่าก็แล้วกัน”
อันกั๋วกงประทับลายนิ้วมือบนหนังสือยกเลิกงานสมรสทั้งหมดสองฉบับ เจียงอันเฉิงเก็บไว้หนึ่งฉบับเมื่อเสร็จแล้ว เขาก็พยักหน้าแสดงความพอใจ
“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ได้เมื่อคิดถึงวันที่น้องเจียงช่วยข้าไว้ ข้านั้นรู้สึกผิดจากใจจริงๆ” อันกั๋วกงเอ่ยออกไปอย่างทำตัวไม่ถูก
เจียงอันเฉิงหาได้สนใจไม่ พลางโบกมือ “ท่านกั๋วกงอย่าได้ใส่ใจเลย คิดเสียว่าวันนั้นฝนตกหนักมากจนน้ำเข้าสมอง[1]ข้าก็แล้วกัน”
อันกั๋วกง “…”
—————————-[1] น้ำเข้าสมอง เป็นสำนวนจีนแปลว่าโง่ น้ำเข้าสมอง
