ระหว่างรอเจียงซื่อยกยอปอปันเอ่ยถามอีกเจียงจั้นก็หมุนถ้วยน้ำชาไปมา
เจียงซื่อรู้สึกทั้งโกรธทั้งขำ แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความกลัว
“ถ้าเช่นนั้น บุคคลที่สามเป็นคนช่วยชีวิตท่านพี่ไว้อย่างนั้นรึ”
“ใช่ เป็นถึงผู้มีพระคุณของข้าเชียวนะ! ในตอนแรก ข้าว่าข้าควรเชิญเขาไปดื่มสุราที่ร้านเหล้าที่ดีที่สุดของเมืองหลวงสักหน่อย แต่พอนึกได้ว่าน้องสี่ยังรอข้าอยู่ที่เรือน ข้าจึงต้องเปลี่ยนวันและไปขอบคุณด้วยตัวข้าเองดีกว่า” เจียงจั้นวางถ้วยน้ำชาลงพร้อมด้วยสีหน้าผิดหวัง “คงเสียมารยาทน่าดู”
เจียงซื่อเอ่ยถามรายละเอียดของเรื่องราวเสร็จ ก็รู้สึกเริ่มเป็นห่วงเจียงจั้นขึ้นมา
คนที่อยากฆ่าพี่รองอาจเป็นคนที่จะใส่ร้ายผู้ตรวจการหนิวก็เป็นได้ แล้วตอนนี้ เขาเห็นหน้าตาของพี่รองแล้ว ในภายหลังเขาจะมาทำร้ายพี่รองไหมนะ
“พี่รองบอกว่าจะไปขอบคุณด้วยตัวเอง แปลว่าพี่รู้นามและที่อยู่ของผู้มีพระคุณของท่านพี่หรือเจ้าคะ”“ใช่ เขามีนามว่าอวี๋ชี พูดถึงก็รู้สึกบังเอิญมากเขาพักอยู่ตรอกเชวี่ยจื่อซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเราเลย…”
คำพูดหลังจากนั้นเจียงซื่อแทบไม่ได้ฟัง นางคว้าแขนเสื้อเจียงจั้น ขวับ พอใช้แรงดึงมากเข้า เส้นเลือดตรงหลังมือก็ปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “มีนามว่าอวี๋ชีจริงหรือ”
เจียงจั้นตะลึงตกใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปกระทะหันของเจียงซื่อ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย“น้องสี่เป็นอะไรไป”
เจียงซื่อเก็บสีหน้าและปล่อยแขนเสื้อเจียงจั้นทันที จากนั้นก
