“มีสิ่งของน่าสนุกเช่นนี้อยู่ด้วยหรอกรึ ถ้ารู้แต่แรก ข้าคงเขียนจดหมายร้องเรียนบ้างแล้ว”
“พี่รองอย่าได้ทำเป็นเล่นไป จดหมายที่เปิดโปงพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของผู้อื่นล้วนถูกมองว่าเป็นภัยพิบัติอันใหญ่หลวง หากถูกแพร่งพรายออกไปแล้วถูกผู้อื่นมองลายมือออก จะเป็นเรื่องเอาได้”
“เช่นนั้นรึ” เจียงจั้นพยักหน้าด้วยความเสียดาย
“พี่รองรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันผู้ตรวจการฟั้องร้องจวนอันกั๋วกงนะเจ้าคะ ท่านย่ากำลังเรียกท่านอารองกลับมา เรื่องใหญ่ๆ ในจวน ท่านย่ากับท่านอาเป็นคนตัดสินใจ ข้าคิดว่าท่านอาก็คงไม่เห็นด้วยกับการยกเลิกงานสมรสแน่”
“น้องสี่สบายใจได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ จะไม่ให้กระทบถึงเรื่องของเจ้าแน่ๆ!”
“พี่รอง เอาตะเกียบไม้คู่ไปด้วย อย่าลืมคีบกระบอกไม้ไผ่อันเล็กที่อยู่ข้างบนสุดกลับมาด้วยนะเจ้าคะ”กระบอกไม้ไผ่อันเล็กที่อยู่ด้านบนสุดก็คือจดหมายเกี่ยวกับเสนาบดีกรมพิธีการ
“ทำไมล่ะ”
“ไว้ข้าอธิบายให้พี่รองฟังอีกที จะไม่ทันการแล้วเจ้าค่ะ”
พอเจียงซื่อเอ่ยเร่ง เจียงจั้นก็ลืมความสงสัยทันทีพอเก็บกระบอกไม้ไผ่เสร็จก็ออกเดินทางทันที
เจียงซื่ออดขำไม่ได้
พี่รองเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงอยากรู้มาก แต่พอหันหลังก็ลืมทันทีเสียอย่างนั้น
เจียงจั้นหนีบกระบอกไม้ไผ่เอาไว้ เดินตรงไปยังหอนางโลมปีชุนโดยไม่ให้เสียเวลาแม้แต่น้อย
ช่วยไม่ได้ ใครสั่งให้เขาคุ้นเคยเส้นทางนั้นเป็นอย่างดีล่ะ
ช่วงเวลายามเช้า เป็นช่วงเวลาที่หอนางโลมปี
