ชุนเงียบสงบมากที่สุด ประตูใหญ่ปิดสนิท โคมไฟสีแดงใต้หลังคาถูกดับไฟไว้แต่แรก กำลังแกว่งไปมาตามแรงของลม ช่างดูเงียบเหงาไร้สีสัน
ช่วงเช้าเป็นช่วงพักผ่อนของคนในหอนางโลม พอตกเย็น โคมไฟจะถูกจุดจนสว่าง สีสันและความคึกคักของหอนางโลมปีชุนก็จะเริ่มขึ้นอีกครั้งในเวลานั้น
เจียงจั้นทำตามสิ่งที่เจียงซื่อบอกไว้ ว่าให้แอบเข้าไปในตรอกซอยลับนั่น แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง เขาหากล่องร้องเรียนเจออยู่ตรงแถวอิฐสีเงินด่าง
ก่อนอื่น เขาใช้ไม้ตะเกียบคู่ คีบกระบอกไม้ไผ่ตรงปากกล่องออกมาก่อน จากนั้นค่อยหยิบกระบอกไม้ไผ่อันใหม่ใส่เข้าไป เจียงจั้นที่ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้นควรเดินทางกลับทันที แต่พอคิดบางอย่างขึ้นได้ เขากลับปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเรียบร้อยแล้วนี่เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ ใบ้ไม้กำลังผลิบานเป็นจำนวนมาก มากจนสามารถปิดตัวเขาได้มิดชิด
เจียงจั้นนั่งรออยู่บนก้านไม้จนอยากนอนหลับ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเท้ากระทบพื้นเบาๆ ดังขึ้นมา
ความง่วงของเขาหายไปในพริบตา พลางแหวกใบไม้ออกเพื่อส่องดูความเคลื่อนไหวข้างล่าง
บุรุษอายุน้อยรูปงามคนหนึ่งมองซ้ายมองขวาดูลาดเลา จากนั้นเอาตัวแนบกับกำแพงเดินเข้ามาเงียบๆ เมื่อเดินมาถึงหน้ากล่องร้องเรียนก็หยิบจดหมายร้องเรียนออกมาพร้อมกับมองซ้ายมองขวาอีกครั้ง จากนั้น เขาเก็บจดหมายใส่ในอ้อมอกและวิ่งออกจากตรงนี้ทันทีเจียงจั้นจับคางพลางพูดพล่ามอยู่คนเดียว “มีคนมาหยิบกล่องร้องเรียนในเวลานี้จริ
