งๆ ด้วย”
น้องสี่รู้ได้อย่างไรกันนะ
แต่น้องสี่เป็นคนฉลาดตั้งแต่เด็ก ถ้าจะรู้อะไรเหล่านี้มากกว่าเขาก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก อืม คงเป็นเช่นนั้นล่ะ
เมื่อเจียงจั้นเตรียมตัวไต่ลงไป พลันมีเสียงเท้ากระทบพื้นดังขึ้นอีกครั้ง
เขาตะลึงตกใจมากจนต้องรีบซ่อนตัว
เสียงย่ำเท้าครั้งนี้เบากว่าคนก่อนหน้านี้มากท่าทางต่างๆ ยิ่งละเมียดละไมกว่ามาก เขามาถึงตำแหน่งหยอดจดหมายลงกล่องร้องเรียนด้วยความรวดเร็วดุจมังกรที่แวกว่ายอย่างรวดเร็วจากนั้นก็สอดส่องรูที่ทำขึ้นด้วยแววตาวิบวับ
นี่ใครกัน มาจากที่ไหนอีกละนี่
เจียงจั้นครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
จู่ๆ คนนั้นก็พลันเงยศีรษะขึ้น สายตาคู่นั้นมองทะลุใบไม้จนเหมือนได้สบตากับเจียงจั้น
แรงพิฆาตรคู่นั้นพลันครอบเขาไว้ทั้งตัว เจียงจั้นเองถึงกับชาไปทั้งตัว
มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า
เจียงจั้นพูดปลอบใจตัวเอง พอกำลังจะพูดรอบที่สาม เขาพลันกระโดดลงจากต้นไม้เตรียมวิ่งหนี
เพราะในเวลานี้เช่นนี้ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวอีกจะดีเสียกว่า การหนีคงเป็นแผนการที่ดีที่สุดแล้ว!
แต่คนนั้นกลับเร็วปานฟั้าผ่า ยื่นมือคว้าแขนเจียงจั้นและดึงกลับมาได้ทัน
เมื่อหมดหวังกับการหนีแล้ว เจียงจั้นไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก จึงหันกลับมาเผชิญหน้าแทน
สำหรับคนที่ก่อเรื่องเป็นกิจวัตรอย่างเขา ฝีมือการต่อสู้ก็ต้องฝึกไว้บ้าง
แต่พอบังเอิญได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่า เจียงจั้นก็เข้าใจความแตกต่างของผู้มีฝีมือจริงๆ กับพวกเสเพลเกเรทันที
ร
