การร่วงตกน้ำของจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียง ทำลายความเงียบสงบของทะเลสาบในทันใด แม้แต่นกน้อยที่หลับใหลปลายต้นหลิวยังตกใจบินหนี
จี้ฉงอี้ตะเกียกตะกายบนผิวน้ำพลางตะโกนเรียก“ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…” เห็นชัดว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น
เมื่อเห็นสองคนนั้นกำลังหาทางเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำ เจียงซื่อจึงผลักอาหมานพลางเอ่ย “ทำตามแผนที่วางไว้!”
อาหมานเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เปิดกระเปั๋าผ้าหยิบฆ้องจีนจิ๋วออกมาอย่างว่องไว แล้วยื่นกระเปั๋าผ้าให้กับเจียงซื่อเสร็จก็วิ่งออกไปทันที
เจียงซื่อเองก็ไม่รีรอ พอรับกระเปั๋าผ้าเสร็จ ก็วิ่งไปยังศาลามุงจากที่อยู่ไม่ไกล หยิบถุงใส่น้ำ เปิดฝาออกแล้วสาดใส่ศาลา จากนั้นก็ถอยออกมาจุดตะบันไฟ แล้วศาลามุงจากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำมันพืชก็ไฟลุกไหม้ทันที ไม่นานนัก ศาลาก็ลุกไหม้ทั้งหลัง
ข้างทะเลสาบมีศาลามุงจากแบบนี้อยู่เจ็ดแปดหลัง ล้วนถูกสร้างโดยชาวบ้านที่มาตกปลายามว่างในช่วงเวลากลางวันเจียงซื่อจุดไฟศาลามุงจากหลังที่สองเสร็จ เสียงฆ้องจีนก็ดังขึ้นอีก แล้วตามด้วยเสียงตะโกนอลม่านว่า “ไฟไหม้ ไฟไหม้”
ไม่นาน ชาวบ้านที่อยู่รอบทะเลสาบก็พากันจุดตะเกียงไฟขึ้น ทั้งชายหนุ่ม หญิงสาวและคนแก่ต่างตักน้ำมาช่วยกันดับไฟ
ผู้คนในชาตินี้ล้วนแต่เกรงกลัวเรื่องไฟไหม้ ยามใดที่ได้ยินว่ามีไฟลุกไหม้ ทุกคนจะออกมาช่วยดับไฟกันอย่างพร้อมเพียง
เจียงซื่อรู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นว่าเรื่องราวต่างๆเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ แม้แต่กระเปั๋าผ้า
