ซื่อจื่อจี้ฉงหลี่ในอันกั๋วกง ก้าวเท้า ฉับๆ เดินเข้าไปหาจี้ฉงอี้ เห็นน้องชายคนตัวผอมและอ่อนแออยู่แล้ว เปียกปอนไปทั้งตัว แถมยังหน้าซีดขาว ก็เกิดความรู้สึกทั้งสงสารทั้งโกรธ
จี้ฉงอี้เป็นบุตรที่เกิดเมื่อตอนบิดากับมารดาอายุมาก มีอายุน้อยกว่าจี้ฉงหลี่ตั้งสิบกว่าปี และเป็นเด็กที่ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิด ทุกคนในครอบครัวจึงต่างประคบประหงมราวกับไข่ในหินตั้งแต่เด็กจนโต หากจี้ฉงอี้อยากได้ดวงดาวบนท้องฟั้า ถ้าหากทำให้ได้ ทุกคนก็อยากเด็ดลงจากฟั้าเอามามอบให้
เมื่อเห็นจี้ฉงอี้แล้ว จี้ฉงหลี่ก็หันมองเฉี่ยวเหนียงที่อยู่ข้างๆ ต่อ
จี้ฉงอี้เดินเข้าไปบังเฉี่ยวเหนียงเอาไว้ เขาแสดงออกหน้าปกปั้องอย่างชัดเจน
จี้ฉงหลี่อดกระทืบเท้าไม่ได้ “น้องสาม เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร เจ้าทำเช่นนี้ เคยนึกถึงหน้าของท่านพ่อท่านแม่บ้างหรือไม่”
จี้ฉงอี้เม้มปากไม่เอ่ยเสียง กลับกุมมือเฉี่ยวเหนียงเอาไว้
ต่อหน้าสายตาทุกคู่ที่กำลังจับจ้อง จี้ฉงหลี่ไม่สะดวกที่จะต่อว่าอีก แต่เขาแสดงสีหน้าเย็นชาพลางเอ่ย “ช่างเถอะ กลับจวนไปแล้วค่อยว่ากัน!”
“ข้าจะพาเฉี่ยวเหนียงกลับจวนด้วย” จี้ฉงอี้บอกกล่าวด้วยเสียงแหบซ่า
จี้ฉงหลี่ส่งสายตาเขม่นให้จี้ฉงอี้หนึ่งที จากนั้นออกคำสั่งให้พ่อบ้านจัดการที่เหลือให้เรียบร้อยแล้วพาจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงกลับจวนทันที
พ่อบ้านที่อยู่จัดการความเรียบร้อย กุมมือคำนับแสดงความขอบคุณทุกคน จากนั้นหยิบตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงยื่นให
