ห้ฮ่องเต้ฟื้นขึ้นมาโดยเร็วที่สุดฮ่องเต้ป่วยหนักและเขาเสนอให้ฮองเฮามาหาที่ห้องโถงจาวเหอเพื่อดูแลเขาจากนั้นบอกกับพระสนมหยวนชู “สนมรัก เจ้าควรออกจากห้องโถงด้านในทันที อาการป่วยของเราไม่สามารถรักษาได้ ในตำหนักในและราชสำนักต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าและโมเอ๋อแล้ว ?ไม่ต้องกังวล เราจะหายดี เราจะไม่เลื่อนเวลาการจัดงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ และจะไม่เลื่อนการเลื่อนตำแหน่งให้เจ้า”พระสนมหยวนชูน ้าตาไหลและไม่เต็มใจที่จะจากไปนางพูดว่า“สนมผู้นี้ไม่กลัวอาการป่วยของฝ่าบาท ข้าไม่ได้อยากเป็นพระชายากุ้ย ตราบใดที่ข้าสามารถอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้ตลอดเวลา ข้าจะไม่ไปไหน และจะอยู่ที่นี่เพคะ”“ไม่”ฮ่องเต้ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ตำแหน่งพราชายากุ้ยคือสัญญาของเราที่มีต่อเจ้า พวกเราปรารถนาสิ่งนี้มาเป็นเวลานาน เรา
จะทำมันให้เสร็จในวันพรุ่งนี้ ! สนมรัก ดังนั้นเจ้าต้องเชื่อฟังปฏิบัติตาม เจ้าต้องดูแลตำหนักในนี้ไว้เพื่อเห็นแก่เรา ดังนั้นเจ้าจะป่วยไม่ได้เข้าใจหรือไม่ ? และโมเอ๋อ คิดเกี่ยวกับเขาเช่นกัน โมเอ๋อเป็นผู้สมัครที่ดีที่สุดของเรา เจ้าต้องดูแลโมเอ๋อแทนข้า ! ”เมื่อฮ่องเต้พูดคำเหล่านี้พระสนมหยวนชูก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก และออกจากห้องโถงด้านนอกภายใต้การจ้องมองของฮ่องเต้จริง ๆ แล้วนางไม่ได้ออกไป นางยืนอยู่ที่ห้องโถงด้านนอกอยู่พักหนึ่งและเมื่อฮองเฮามากับฟางอี้ นางก็เข้ามาใกล้และคำนับโดยกล่าวว่า“ข้างนอกอากาศหนาวมาก ฝ่าบาทรับล
